Κοινωνική πολιτική ή κοινωνική δυστοπιά: Απασχόληση 16 και άνω στον τουρισμό;

Συνήθως δεν εκπλήσσουμε με τους ανθρώπους. Συνήθως. 

Χτες άρχισα να ακούω  για την "Απασχόληση παιδιών σε ξενοδοχειακές μονάδες, μεγαλύτερα από 16 ετών, που διαβούν σε δομές φροντίδας ανηλίκων."  βάσει δελτίου τύπου που εκδόθηκε ύστερα συνάντηση η Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδια για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Δόμνα Μιχαηλίδου με τον πρόεδρο του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος, Αλέξανδρο Βασιλικό  με τίτλο "Συνεργασία του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος για την Κοινωνική Πρόνοια"  (Link στο τέλος)

 Καταρχάς είναι νόμιμο να δουλεύει ένα παιδί από 16 ετών ; Ναι είναι.  Υπάρχει και σχετική νομοθεσία. Είναι εκεί όμως το πρόβλημα; 
(Νόμος 1837 ΦΕΚ Α΄85/23.3.1989, ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 62 ΦΕΚ Α’ 67/26.03.1998, ΝΟΜΟΣ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 3144 ΦΕΚ Α΄111/8.5.2003, ΝΟΜΟΣ ΥΠ΄ ΑΡΙΘ. 3850 ΦΕΚ Α΄84/2.6.2010 – Link στα τέλος)

Με το που το διάβασα, μου βγήκαν ερωτήματα:

*Μπορεί να επιλέξει δουλειά σύμφωνα με ότι θα ήθελα να κάνει και στο μέλλον; Ή τους προετοιμάζουμε για «γκαρσόνια της Ευρώπης» και ίσως χωρίς να τους δίνουμε επιλογές;

* Θα έχει δικαίωμα το παιδί - ανήλικος- να αρνηθεί;  Για όποιο λόγο; Ή θα τους μαζεύουν όλους μαζί ως "εκπαιδευτική/επαγγελματική εκδρομή" για να  δουλεύουν χωρίς δυνατότητα διαφυγής; Ποιος/οι, φορέας/υπεύθυνοι έχουν αρμοδιότητα και ΠΟΙΟΣ τους ελέγχει και με ποιο τρόπο;

* Θα αμείβεται για την ίδια εργασία που θα προσφέρει με ένα ενήλικο αντίστοιχα; Ασφαλιστικά δικαιώματα και συνταξιοδοτικά; Ή θα είναι κάτι σαν τα stage κοινώς πάρε "κάτι" για τον κόπο σου και δούλευε σαν σκλάβος; 

* Θα έχει προστασία από κακοποίηση και πάσης φύσεως εκμετάλλευση  και θα προστατεύεται από ένα γερό και χωρίς παράθυρα νομικό πλαίσιο μιας και στην ουσία μπορεί να μην έχει καν οικογένεια; Που θα μπορεί να απευθυνθεί και να βρει υποστήριξη πραγματική ένα παιδί κατά ουσία   ; 

* Θα μπορεί να αλλάξει επαγγελματική καριέρα ή θα περιοριστεί από μαθήματα, πιθανή εξέλιξη, στην γνώση και θα είναι ένας "φτηνός" εργάτης; ή μήπως θα εντάσσεται σε ένα σύστημα που θα τον περιθωριοποιεί περαιτέρω με συγκεκριμένα ταξικά χαρακτηριστικά; Πιο το μέλλον του; μήπως τελικά ο "υδραυλικός από το Περιστέρι" είναι το όραμα αυτών που ορισμένοι εξ αυτών, ούτε καν στην βάσανο των πανελληνίων εξετάσεων δεν εκθέτουν τα παιδιά τους; 

* Με τις θέσεις ενηλίκων που θα καταλαμβάνει ο ανήλικος τι θα γίνει; Θα τους στείλουν άνετα στην ανεργία γιατί "μεγάλωσαν και κοστίζουν"; Αυτή την στιγμή σημειώστε ότι υπάρχει μειωμένη προσφορά για δουλειά σε ξενοδοχεία. Βάλτε και το κόστος της επιδημίας. Βάλτε και τους κινδύνους από τους τουρίστες. 

Κάτι μου λέει ότι αφενός οι ξενοδόχοι θέλουν φτηνό (ή δυνατόν και τσάμπα) και ελεγχόμενο προσωπικό  και αφετέρου η κυβέρνηση αυτή θέλει να βάλει μπροστά μια λογική κοντά σε αυτό που ήταν τα φτωχοκομεία ή όπως επικράτησε ως WorkHouses με το νόμο  Poor Law Amendment Act of 1834 της βικτωριανής περιόδου στην τότε  κραταιά Αγγλία; (** Link στο τέλος)

Τώρα  προσέξτε δε και τις επόμενες δυο παραγράφους μετά την αναφορά για  τους ανήλικους 

- Απασχόληση ατόμων με αναπηρία σε ξενοδοχειακές μονάδες, με κάλυψη του κόστους εργασίας τους από τρέχοντα προγράμματα του ΟΑΕΔ (για τους ανήλικους κουβέντα για το πως θα καλύπτεται και το εργασιακό κόστος και πως θα  πληρώνονται)

 - Κάλυψη υλικών αναγκών των πιο ευάλωτων αλλά και των δομών φροντίδας και φιλοξενίας.( δεν θα αφήσουμε να πεθάνουν αλλά η λογική εδώ είναι "πάρτε το πρόβλημα από μπροστά από τα μάτια μας..")

Το εργασιακό περιβάλλον του τουρισμού είναι βαρύ, απαιτητικό και δύσκολο. Κακοπληρωμένο -πλην εξαιρέσεων- χωρίς στην ουσία να υπάρχει συνδικαλιστικό κίνημα - η συμμετοχή συνεπάγεται με απόλυση- για να μην κοροϊδευόμαστε,  και επιπλέον  η συγκεκριμένα αγορά εργασίας για πολλούς λόγους έχει και ένα είδος επικινδυνότητας. 

Από εκεί και πέρα  τα παιδιά αυτά, μάλλον θα κάνουν τις βαριές δουλειές του ξενοδοχείου πχ καθάρισμα, συγύρισμα κλπ και θα καλύψουν με υπηρεσίες χαμηλής ποιότητας (είναι ανειδίκευτοι...).  

Σημειώστε ότι στην χώρας μας δρουν "δομές για ανήλικους" με έδρα το εξωτερικό χωρίς να υπάρχει σαφές πλαίσιο και οι ελεγκτικές αρχές εδώ, έχουν να δείξουν αδράνεια σε θέματα εποπτείας και ελέγχου. (***Link στο τέλος). 

Επομένως για να το πω απλά θα πρέπει να αναρωτηθούμε σε δυο άξονες: 

Α) Τι παρόν και μέλλον προσφέρουμε ως κοινωνία σε αυτά τα παιδιά;Μήπως περιθώριο; 

Β) Είναι άραγε τελικά στοιχείο πολιτισμό και κοινωνικής εξέλιξης αυτού του είδους θέσμιση ή μήπως τελικά πάμε προς τα πίσω δηλαδή τον μεσαίωνα; Και τελικά τι διδάσκουμε και στα παιδιά μας με αυτή την πράξη; Ότι είναι αναλώσιμα; 

Σύνδεσμοι

Νομοθεσία

- https://www.kodiko.gr/nomothesia/document/259525

- https://www.kodiko.gr/nomothesia/document/408995

- https://www.kodiko.gr/nomothesia/document/173831

- https://www.kodiko.gr/nomothesia/document/54657

* Δελτία Τύπου

https://ypergasias.gov.gr/synergasia-tou-ypourgeiou-ergasias-kai-koinonikon-ypotheseon-me-to-xenodocheiako-epimelitirio-ellados-gia-tin-koinoniki-pronoia/

https://ypergasias.gov.gr/o-syriza-perna-se-anotato-epipedo-fake-news-ischyrizomenos-oti-dithen-i-kyvernisi-proothei-tin-paidiki-ergasia-kai-malista-eis-varos-tis-ekpaidefsis-ton-anilikon-paidion/

** Ιστορία Βικτωριανής περιόδου

https://www.bl.uk/victorian-britain/articles/the-working-classes-and-the-poor

https://provocateur.gr/archive/1053/o-19os-aiwnas-den-perase-pote

*** Άρθρα για τις δομές- αναμορφωτήρια 

https://www.kavalanews.gr/20760-reportaz-germanikis-tileorasis-gkriza-anamorfotiria-anilikoys-germanoys-thaso-alles-periohes

https://www.efsyn.gr/themata/thema-tis-efsyn/303833_gkriza-anamorfotiria-gia-anilikoys-germanoys-se-apomonomena-horia

Δημοκρατία και μαγειρική

Του Σταμάτη Στεφανάκου 

Έχει φτάσε μοιραστώ μαζί σας, κάτι που λέω πολύ καιρό σε συναντήσεις με κόσμο, είτε είναι στο χώρο της αριστεράς. είτε στο χώρο της δεξιάς, είτε του κέντρου, είτε εξωκοινοβουλευτική στηρίζει τον όποιο φορέα ή πολιτικό υποκείμενο.

Υπάρχει πρόβλημα.

Αυτό που ονομάζεται ως δημοκρατία σήμερα θυμίζει μαγειρική. Στην μαγειρική μπορείς να χρησιμοποιήσεις ότι υλικά θες αρκεί να ξέρεις πως να παρουσιάσεις το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να είναι εμφανίσιμο,γευστικό και κατά κανόνα εύπεπτο.

Αυτό ονομάζουν πολιτική, δημοκρατία, συζήτηση με την κοινωνία.

Αυτό που περιγράφω, όμως είναι το τέλος της Δημοκρατίας και εμφανίζεται ως φαινόμενο ότι η πολίτευμα παρακμάζει. 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ. Έχει βάθος, ουσία και επιλογές, διαφωνίες και όχι σακουλιάσματα.

Και ο  πολιτικός διάλογος δεν εξαντλείται σε αντιπαράθεση ατάκας ή σε φτηνούς λεκτικούς εντυπωσιασμούς.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα μια και καλή και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας:

- Ελεύθερος διάλογος δεν γίνεται με απειλές, βρισιές ή ταμπέλες. Ούτε μπορεί να είναι μια ελιτίστικη συζήτηση μεταξύ αχλάδου και τύρου. Χρειάζεται να υπάρχει πολιτικός πολιτισμός, τεκμηρίωση, μέθοδος.

- Το πολίτευμα ΔΕΝ έχει σχέση με ιδεολογία. Οι ιδεολογίες που εμφανίζονται εντός της Δημοκρατίας είναι προσωπική επιλογή και αφορούν στο ΠΩΣ αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα,ΤΙ όραμα έχουμε για το αύριο και κυρίως τι εργαλεία ιδεολογικά και όχι μόνο χρησιμοποιούμε για να συγκροτήσουμε προτάσεις ή να πάρουμε θέση ή να συμμετέχουμε στο δημόσιο διάλογο. 

- Πολιτική χωρίς ιδεολογία είναι σαν να λέμε παρθενογέννηση. Συνειδητά ή όχι υπάρχουν επιλογές και καθορίζουν συγκεκριμένο πλαίσιο ή καθορίζονται από αυτό.

- ΔΕΝ υπάρχουν "δύο άκρα". Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στο διάλογο, στις δημοκρατικές διαδικασίες στην ελευθερία του λόγου και των πράξεων και αυτοί που αρνούνται τα παραπάνω.
Οι πρώτοι αναφέρονται στην Δημοκρατία και κυρίως στον Άνθρωπο. Οι δεύτεροι στον φασισμό και στην επιβολή. Το αν δηλώνουν "δεξιοί", "αριστεροί" κολοκύθια με ρίγανη δεν έχει καμία σημασία.

- Οι Δημοκράτες δεν παραλλάσουν δεδομένα για να καλύψουν τρωτά ή να κερδίσουν ακροατήριο. ΔΕΝ ;αλλάζουν την ιστορία όπως τους βολεύει, και κυρίως κρίνουν , συντάσσονται ή αντιστέκονται σε πολιτικές και ΟΧΙ πρόσωπα. Αντίθετα κάθε φασίστας κάνει το ανάποδο, διαστρεβλώνει την ιστορία, αλλάζει γεγονότα, επιτίθεται σε πρόσωπα και προσπαθεί να βάλει τους πολιτικούς αντιπάλους στο ίδιο σακί.

Στην Δημοκρατία ΔΕΝ υπάρχει μαγειρική. Υπάρχει κοιτάω σε βάθος τι πρεσβεύει ο καθένας και δεν συντάσσεται Δημοκράτης και Ανθρωπος με ότι τα αρνείται. Ο Δημοκράτης κάνει διάλογο και ΔΕΝ έχει "σακιά", στηρίζεται στην αλήθεια ακόμα και όταν ΔΕΝ συμφέρει. Δεσμεύεται από τις συλλογικές αποφάσεις και κυρίως έχει κάθε πράξη του συλλογικό πρόσωπο και όχι προσωποκεντρικό Δεν στηρίζει με δυο λόγια "αρχηγούς", "διάνοιες". "σωτήρες" και "ιστορικά πρόσωπα".

Όλοι και όλα κρίνονται βάση πολιτικών και κοινωνικών θέσεων και ΟΧΙ βάση προσωπικών επιλογών.
Η Δημοκρατία είναι το πλέον άγριο, δύσκολο και αχώνευτο πολίτευμα που υπάρχει. Λειτουργεί επαναστατικά,ενοχλητικά και δεν επιδέχεται κανονικότητες γιατί είναι εξελισσόμενο και δυναμικό.

.

Ανάπτυξη:Ένα παραμυθάκι που πωλείται συνεχώς και θα πωλείται και ... προσεχώς

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα από το στρατόπεδο.

Πολύς ο λόγος περί ανάπτυξης  της οικονομίας, στην αποικία του χρέους. Οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, αναλυτές, κυβερνητικοί, αντιπολίτευση και συμπολίτευση, θεσμοί, τραπεζίτες και λοιποί έγκυροι και γνωστοί σε πάνελ τηλεοπτικά και όχι μόνο, διαφημίζουν ο καθένας από την πλευρά του, την δική "αξιόπιστη" πρόταση περί αναπτύξεως της οικονομίας.

Τι μας λένε: ότι επενδυτές θα έρθουν, διακρατικές συμφωνίες έχουν υπογραφεί ή θα υπογραφούν, δουλείες θα ανοίξουν, το ΑΕΠ θα μεγαλώσει, επιχειρήσεις καινούργιες θα ξεκινήσουν και άλλα πολλά και όμορφα.

Μας δίνουν μια εικόνα σχεδόν ειδυλλιακή.η κρίση θα περάσει, και όλα θα στρώσουν. Ο λόγος τους είναι πλούσιος, ενισχυμένος με υποσχέσεις οικονομικής ευρωστίας, θαύματα, διαγράμματα και μαγικούς αριθμούς.Μεγαλεία οικονομικών παραδείσων που έχουν ένα αέναο happy end...

Τι ΔΕΝ μας λένε:

Πρώτον, ότι η μικρομεσαία και οικογενειακή επιχείρηση και  ο ελεύθερος επαγγελματίας, είναι μια ενόχληση που πρέπει να βγει από την εξίσωση, γιατί περιττεύει.

Δεύτερον, ανοίγουν διάπλατα την πόρτα σε κάθε μεγάλο εθνικό ή πολυεθνικό μαγαζί με στόχο να μεγαλώσει και άλλο το μερίδιο στην αγορά χωρίς να υπολογίζουν πόσες επιχειρήσεις θα κλείσουν , πόσοι νέοι άνεργοι θα προστεθούν στις λίστες του ΟΑΕΔ.

Τρίτον επανασχεδιάζουν  και ανακατατάσουν βιαίως την δομή της ελληνικής οικονομίας, χωρίς να έχει προηγηθεί ενδιάμεσο μεταβατικό στάδιο..

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, ούτε είμαστε η μόνη χώρα στην όποια τέτοιου είδους πρακτικές εφαρμόζονται. Σε άλλα κράτη, αυτού του είδους η ανακατάταξη έχει συμβεί ήδη. Δεν υπάρχουν ούτε μικρές επιχειρήσεις, ούτε ελεύθεροι επαγγελματίες ή ανυπάρχουν είναι η εξαίρεση.

Προτού εισέλθουμε στην λογική αν κάτι τέτοιο είναι θεμιτό ή όχι, αν έχουμε ερωτηθεί ως κοινωνία ότι το θέλουμε, θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε ποιος/οι θα είναι ο/οι κερδισμένος/οι.

Φόροι, εισφορές,μείωση καταναλωτικής δύναμης του πληθυσμού, αύξηση της ανεργίας, θεσμικά αδιέξοδα, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, μείωση στην πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές όπως υγεία, παιδεία, υπερχρεωμένοι πολίτες στο κράτος, σε τράπεζες  κλπ,

Εκποίησή της δημόσιας περιουσίας με το πρόσχημα της δήθεν αξιοποίησης , μείωση του δημόσιου για να... ανοίξει η αγορά και άλλα παρόμοια. Απλά θέλουν εκτός από τον ιδιωτικό τομέα να βάλουν χέρι και στα έτοιμα ακίνητα και υποδομές  που ανήκει στον λαό. Τόσο απλά. Δικαίως θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει με την ανάπτυξη η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Δεν θέλουν να επενδύσουν, να ρισκάρουν, να αντιμετωπίσουν απώλειες. Επομένως μέσω του χρέους εξοντώνουν κάθε άμυνα, καταργώντας κάθε ρύθμιση, κάθε προστατευτικό πλαίσιο, παραδίδοντας στα χέρια τους κάθε περιουσιακό στοιχείο, είτε δημόσιο,είτε ιδιωτικό.

 Η διαδικασία έχει όνομα. Λέγεται "απελευθέρωση αγοράς". Το αν κατά την διαδικασία έχουμε φτάσει να έχουμε πεντακόσιες χιλιάδες μετανάστες, πάνω από ενάμιση εκατομμυριο άνεργους, το 60% του γενικού πληθυσμού στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων,  κάτι χιλιάδες αυτοκτονίες, ε τι να κάνουμε; Η ανάπτυξη έχει τίμημα.

Το γελοίο φίλε συμπολίτη, είναι ότι δεν κρύβουν τίποτα. Δεν υπάρχουν μυστικά. Μέσω των ΜΜΕ, ανακοινώνουν τους στόχους τους. Σε ειρωνεύονται ανοικτά μιλώντας για τις  θυσίες σου. Σου λένε το "όλοι μαζί τα φάγαμε¨, σε αποκαλούν τεμπέλη, ανίκανο, οπισθοδρομικό.  Ευθέως σου λένε ότι είσαι βάρος ως άνεργος, ως νέος, ως συνταξιούχος. Κοστίζεις. Το έχεις προσέξει; Μιλάνε για το πόσο κοστίζεις, όχι τι αξίζεις....

Ακόμα χειρότερα γίνεται;

Γίνεται. Ευθέως σου λένε πλέον πόσες δεκαετίες θα υπάρχει ανεργία. Ευθέως σου λένε για περικοπές. Ευθέως σου λένε και για άλλα μνημόνια, απαραίτητες θυσίες που θα σου αναγνωριστούν (μετά θάνατον ή όχι δεν διευκρινίζεται) , μεταρρυθμίσεις και άλλα πολλά και όμορφα, με πατριωτικό ή ιδεολογικό προφίλ.

Σου πουλάνε την ανάγκη να γίνεις και εσύ αλληλέγγυος  να σωθούν οι τράπεζες, το κράτος, η  θέση μας στην Ευρώπη (Ε.Ε.), έχουμε ευθύνες απέναντι στους εταίρους μας και άλλα πολλά... Το ότι χάνεις την δουλειά σου, το σπίτι σου, το δικαίωμα σου να ζεις αξιοπρεπώς, ε  τι είναι όλες αυτές οι μικρές θυσίες μπροστά στην μεγάλη εικόνας; Σου ακούγεται καλό;

Υπάρχει η ψευδαίσθηση φίλε συμπολίτη, ότι κάποιοι θα γλυτώσουν από την κρεατομηχανή. Ίσως το πιστεύεις και εσύ. Αν κάτσεις φρόνιμα, αν δεν μιλάς πολύ, αν κοιτάς την δουλίτσα σου, αν είσαι υπάκουος υπήκοος (παρεμπιπτόντως είδες πόσο κοντά είναι το υπάκουος με το υπήκοος;)  Ακόμα χειρότερα την υποστηρίζεις, με το σκεπτικό είτε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή είτε ακόμα χειρότερα γιατί στην παρουσιάζουν "σοβαρή" άνθρωποι με στοιχεία ή ότι ιδεολογικά, κομματικά ότι θες είναι σωστό.

Για να δούμε όμως που καταλήγει αυτό. Η συζήτηση μεταξύ κομματικών φορέων είναι στην ουσία χωρισμένη σε δυο άξονες

- Α Άξονας
Διαχείριση των μνημονίων και ποιος μπορεί να τα εφαρμόσει καλύτερα. Τίποτα άλλο.

-Β Άξονας
Διαχείριση της φτώχειας και επιδοματικές πολιτικές.

Κανένα από τα κόμματα δεν έχει ολοκληρωμένη πρόταση δική του οικονομικής διακυβέρνησης. Ότι πουν οι "Θεσμοί', η Τρόικα, οι δανειστές. Κανένας πολιτικός φορέας δεν έχει τεκμηριωμένη θέση γύρω από την οικονομία και την ανάπτυξη.  Στην καλύτερη έχουν γενικές κατεύθυνσης προσέχοντας μην θίξουν ιερές αγελάδες.

Δεν έχει καμία σημασία.  Δεν είναι μια ιδεολογική τοποθέτηση ή η πολιτική ανάλυση ενός πολιτικού χώρου ή ενός πολιτικού αντικείμενου.

Δεν είναι θέμα ποιος ή ποιοι έχουν δίκιο. Η ανάπτυξη που πουλάνε μυρίζει αποκλεισμό και ασυδοσία. Ζέχνει κερδοσκοπία, πλουτισμό για πολύ λίγους και απληστία.

Ανάπτυξη για όλους ή για λίγους; Ένα απλό παράδειγμα

Θα σου δώσω ένα ακόμα παράδειγμα απλό για να καταλάβεις πρακτικά φίλε συμπολίτη γιατί σε/μας δουλεύουν, ή στην καλύτερη είναι εντελώς ανορθολογικό ότι στηρίζουν.

Λένε για ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής. Σοβαρά;  Για να το δούμε:

Η γεωργία χρειάζεται :

- Γη                                   (Όπου πολλά χωράφια είναι ήδη υποθηκευμένα...)
- Νερό                               (Πάνε στο πουλήσουν, το έχεις καταλάβει...)
- Σπόρους                         (Κατά κανόνα εισαγόμενοι και ελεγχόμενοι) 
- Λιπάσματα                     (Εισαγόμενα πωλουνται με τους σπόρους...)
- Φυτοφάρμακα               (Εισαγόμενα...)
- Τρακτέρ, μηχανήματα  (Εισαγόμενα...)
- Εξτρά εξοπλισμός          (Πρώτες ύλες σίγουρα εισαγόμενες και μεγάλο μερίδιο των τελικών
                                             προϊόντων επίσης εισαγόμενο...)

Άρα τα μόνο που έχεις είναι ήλιο, αέρα, γη (;) και νερό (;)  και φυσικά την εργασία του γεωργού.

Στην πράξη η γεωργική παραγωγή είναι ελεγχόμενη  και εξαρτώμενη από εισαγωγές. Η έννοια λοιπόν της ανεξάρτητης παραγωγής πάει περίπατο!

Χρειάζεται να σου εξηγήσω φίλε συμπολίτη και συγκρατούμενε στο παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους ότι δεν θα έχεις πότε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, βάση του παραπάνω μοντέλου παραγωγής;

Ότι θα έχεις αυξημένα κόστη και αυτά πριν καν μιλήσουμε για φόρους, εισφορές, εκτάκτους φόρους και άλλα πολλά;

Ότι το κόστος εργασίας είναι ήδη  το μικρότερο κόστος από την στιγμή που εισάγεις τα πάντα;

Αυτό που βλέπεις είναι ένα απλό παράδειγμα σε σχέση με το τι γίνεται στην πράξη. Θα μπορούσα να σου παραθέσω σε όλους τους τομείς της παραγωγής ότι γίνεται σχεδόν το ίδιο με εξαίρεση ότι απαιτεί καθαρά πνευματική εργασία. Πχ ένας συγγραφέας και ο κώδικας που γράφει ένας προγραμματιστής.

Το ερώτημα είναι επομένως πως, πότε και με ποιο τρόπο αλλάζει αυτό.

Ο λάθος  τρόπος: Με μεγάλα λόγια και δανεικές λύσεις και οράματα.

Ο σωστός τρόπος: Με μικρά βήματα και κόπο.

Για λόγους απλούστευσης θα ξαναπάρω το ίδιο παράδειγμα με την αγροτική παραγωγή, αλλά με την διαφορά ότι θα αλλάξουμε κάποιους συντελεστές:


- Γη                                   (Απελευθερώνεις τον γεωργό από τις τράπεζες)
- Νερό                               (Παρέχεις νερό με νέους μεθόδους ύδρευσης και εξοικονόμησης)
- Σπόρους                         (Ξεχνάς την εισαγωγή, αυτονομηση της χώρας και του παραγωγού από
                                            τις  πολυεθνικές )
- Λιπάσματα                     (Ανοίγεις τις δυνατότητες για βιοτεχνικές μονάδες πχ
                                            κομποστοποίησης και ανακύκλωσης φυτικής ύλης )
- Φυτοφάρμακα               (Καταργείς ότι χρησιμοποιεί πατέντα ή εφαρμόζεις εναλλακτικά μέσα 
                                            πχ περίπτωση πασχαλίτσα - μελίγκρα )
- Τρακτέρ, μηχανήματα  (Ενισχύεις στον βαθμό του δυνατού την τοπική βιομηχανία )
- Εξτρά εξοπλισμός          (Ενισχύεις την ίδρυση μικρών βιοτεχνικών μονάδων με την χρήση
                                          υλικών από ανακύκλωση και ελαχιστοποιείς την χρήση πρώτων υλών )

Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου σκέψεις. Δεν έχω ούτε κατά προσέγγιση γνώσεις να εξειδικεύσω σε κάθε ένα τομέα. Άλλωστε η κάθε μια εναλλακτική από όσες περιγράφω θέλει ειδικούς, επιστήμονες, τεχνικό προσωπικό και  επαγγελματίες από πάρα πολλούς διαφορετικούς χώρους, ειδικότητες  που εύκολα δεν σκέφτεται κάποιος ότι χρειάζεται και που έχουν σχέση έμμεσα ή άμεσα με την αγροτική παραγωγή.

 Είναι αποτέλεσμα ψαξίματος και συζητήσεων με ειδικούς σε διαφορετικούς χώρους, μια αναζήτηση που κράτησε περίπου ένα χρόνο και είναι εντελώς ενδεικτικά τι μπορεί να εξεταστεί αν πάψεις να σκέφτεσαι μέσα στην λογική που μας έχουν διδάξει.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες τεχνικές πχ της περμακουλτούρας άλλα δεν είναι ούτε η ειδικότητα ούτε ο σκοπός μου.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν κάθε φορά που κάποιος μας μιλάει για ανάπτυξη, ο καθένας στον τομέα του τι στην ουσία προτείνει. Πόσο στέκει; Πόσο τεκμηριωμένο είναι αυτό που περιγράφει;

Μυαλό έχουμε όλοι μας. Ελευθερία στην σκέψη; Στην φαντασία; Αντίληψη και επεξεργασία βάση δεδομένων;

Σαν επίλογος 

Υπάρχουν διάφοροι φορείς, άνθρωποι, πολιτικοί χώροι που θα σας προτείνουν διάφορα ιδεατά μοντέλα. Θεωρίες. Θα ήταν λάθος να τους γενικευμένα να τους κατακρίνει κάποιος.

Αλλά κάθε θεωρία χρειάζεται να δοκιμάζεται και στην πράξη. Κάθε θεωρία χρειάζεται να έχει λογικό υπόβαθρο , να προτείνει μεθοδολογία, να μπορεί να γίνει κατανοητή από τον κόσμο. 

Άλλωστε πάνω στο αμόνι της πραγματικότητας κρίνονται τα πάντα.

Δημοκρατία και δικαιοσύνη

"Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς δικαιοσύνη"

Αν και η Δικαιοσύνη εμφανίζεται ιστορικά ως έννοια, πριν από την γέννηση της Δημοκρατίας, παραμένει αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ως θεσμός εξελίσσεται ώστε να διευθετεί τις υποθέσεις του λαού και όχι μόνο των ισχυρών , μόνο μετά την εφαρμογή του συγκεκριμένου πολιτεύματος.

Αν προσπαθήσουμε να αποδώσουμε στο σήμερα τι περιλαμβάνεται με τον ορισμό του θεσμού της Δικαιοσύνης, θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε, την τήρηση και εφαρμογή των νόμων, την απονομή της δικαιοσύνης μέσου του δικαστικού συστήματος, το γραπτό και άγραφο δίκαιο και ακόμα γενικότερα και την γενική αίσθηση περί δικαίου .

Η λειτουργία του θεσμού της Δικαιοσύνης είναι ένα από τα βασικό δομικό  στοιχείο της ίδιας της Δημοκρατίας. Όπου υποχωρεί η Δικαιοσύνη υποχωρεί και η Δημοκρατία. Όπου αλλοιώνεται η Δημοκρατία ως πολίτευμα, αντίστοιχα αλλοιώνεται και η Δικαιοσύνη.

Η Δικαιοσύνη όπως και η Δημοκρατία είναι συνεχώς μεταβαλλόμενη και εξελισσόμενη και  ακολουθεί ή συμπορεύεται με τις επιλογές της κοινωνίας.

Υπάρχουν, όπως είναι φυσικό αρκετοί  προβληματισμοί ως προς το πως λειτουργεί και επηρεάζεται ως θεσμός η Δικαιοσύνη. Σταχυολογώντας θα παρουσιάσουμε μερικούς από αυτούς.

Κατοχύρωση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών.

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία είναι δεδομένη η ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και  υποχρεώσεων. Για να υπάρχει κατοχύρωση χρειάζεται θεσμικό πλαίσιο που να ορίζει και ταυτόχρονα να προστατεύει  από ηθελημένη ή αθέλητη καταστρατήγηση τους. Και για να είναι ισχυρά θεμελιωμένο απαιτείται να είναι δομημένο και ταυτόχρονα να είναι σαφές ώστε να είναι κατανοητό σε όλους.

Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης 

Η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης είναι απαραίτητη για να διασφαλίζεται το δίκαιο..Σήμερα οι δικαστές διορίζονται ενώ κανονικά θα έπρεπε να εκλέγονται  ή να κληρώνονται. Ιδανικά κατευθείαν από τον λαό ή  μέσω μια διαφανής διαδικασία του δικαστικού σώματος.

Ισονομία

Εξασφάλιση της ισότητας απέναντι στον νόμο για όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως οικονομικής θέσης, ιεραρχίας, φύλου, θρησκείας, καταγωγής ή όποιας άλλης διαφοροποίησης. Για να γίνει πραγματικότητα ο νόμος χρειάζεται να είναι ίδιος για όλους χωρίς παράθυρα και εξαιρέσεις.

Σύνταγμα και νόμοι από τον λαό

Ο Λάος επιβάλλεται σε μια Δημοκρατία να είναι το υπέρτατο νομοθετικό και εκτελεστικό σώμα. Σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν το παρόν και το μέλλον του, την καθημερινότητα του, είναι πρωταρχικό δημοκρατικό δικαίωμα να έχει την δυνατότητα να εκφραστεί και να αποφασίσει. Είναι θεμελιώδες οι πολίτες να έχουν την δυνατότητα να προτείνουν, να νομοθετήσουν, να επικυρώσουν, να ακυρώσουν, το Σύνταγμα κατά άρθρο ή και κατά όλο, όπως και το ίδιο χρειάζεται να ισχύει για κάθε νόμο, ή  κρατική ή υπουργική ή διοικητική απόφαση οποιοδήποτε  κρατικού ή αυτοδιοικητικού φορέα ή εταιρίας ή οργανισμού που έχει σχέση με το δημόσιο συμφέρον. Είναι βασικό να υπάρχουν δεσμευτικά δημοψηφίσματα.

Ορκωτά δικαστήρια.

Ένας ακόμα θεσμός που εφαρμόζεται σε άλλες χώρες και ίσως πιθανών θα μπορούσε να βοηθήσει στην απόδοση της δικαιοσύνης με πιο δημοκρατικό τρόπο,εφόσον το σώμα των κληρωτών ενόρκων προέκυπτε κατευθείαν από πολίτες, μέσω διαφανής διαδικασίας.

Η συζήτηση για τα θέματα αυτά δεν είναι εύκολη. Υπάρχουν πολλές προτάσεις από ομάδες πολιτών, πολίτες μεμονωμένοι, φορείς, ακαδημαϊκοί εντός και εκτός της Ελλάδος θέτουν τα θέματα αυτά προσπαθώντας να βρεθούν προτάσεις και απαντήσεις για να ανοίξουν νέους δρόμους με την υποστήριξη της κοινωνίας.

Σταμάτης Στεφανάκος.
ΥΓ: Ένας μη ειδικός ανένταχτος πολίτης.

Είμαστε σε σταυροδρόμι

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Αρχίζει να γίνεται συνείδηση σε πολύ κόσμο ότι ζούμε σε μια χρονική περίοδο που τα γεγονότα τρέχουν σε γρήγορους ρυθμούς και ο χρόνος φαίνεται να συμπιέζεται.

Αυτό που συνειδητοποιούμε πλέον ως κοινωνία αλλά και ως άνθρωποι είναι ότι είμαστε μέρος της ζωντανής ιστορίας. Τα γεγονότα των τελευταίων ετών  - και  ότι ακολουθεί-  θα δώσουν υλικό στους ιστορικούς του μέλλοντος να αναλύσουν και να περιγράψουν αυτή την εποχή και ίσως  δοθεί η ευκαιρία στις επόμενες γενιές να μάθουν από αυτά, ώστε να μην τα επαναλάβουν.

ΣΥΡΙΖΑ & ΔΗΜΑΡ μια άχρηστη και επικίνδυνη πολιτική συνεργασία

Του Σταμάτη Στεφανάκου|

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι δουλειά έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να εμπλακεί με την ΔΗΜΑΡ Και οι λόγοι είναι απλοί:

1. Η ΔΗΜΑΡ υποστήριξε ενεργά πολιτικές που επαύξησαν τα προβλήματα μας.Στο πυρ το εξώτερο μαζί με όσους στήριξαν ενεργά με την ψήφο τους ή το παρών στην βουλή αυτές τις πολιτικές. Και εδώ δεν “παίζει” το δεν διάβασα και δεν ξέρω εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ.

2.Αναφερόμαστε σε ένα πολιτικό φορέα που δεν έχει βάση σε πολίτες αλλά οργανωτικά είναι δομημένη ΜΟΝΟ σε επίπεδο “στελεχών”. Ουσιαστικά πρόκειται για μια ΜΚΟ της πολιτικής.

3. Από πλευράς δημοσκοπήσεων έχει εξαχνωθεί το … 1% τους εκλογικού σώματος; Σοβαρά μιλάμε; Αξίζει την θυσία να ασχοληθεί κάποιος με “καμένο” πολιτικό φορέα;

Οι άλλοι είμαστε εμείς…

Του Σταμάτη Στεφανάκου

 

Λέγεται ότι το μέλλον διακλαδίζεται. Λέγεται ότι αν το κοιτάξεις έστω και φευγαλέα τότε αλλάζει παίρνει μια άλλη πορεία από αυτή που είχε μέχρι εκείνη την στιγμή. Λέγεται ότι αρκεί απλά να γράψεις ή να πεις κάτι  για το μέλλον και μυστηριωδώς, η ακολουθία των μελλοντικών γεγονότων αλλάζει.

Κοινωνία και άνθρωποι σε κατάσταση σοκ. Πως το ξεπερνάμε;

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Σε μια νεφελώδη και ομιχλώδη κατάσταση βρίσκεται η κοινωνία στην χώρα μας. Κάνεις δεν έχει πλήρη εικόνα για το που και πως θα οδηγηθούμε.

Πάρα πολλά θέματα απασχολούν τους πολίτες και οι απαντήσεις που παρέχονται μέσω του πολιτικού λόγου, απέχουν παρασάγγας  από το να διαφωτίσουν με σαφήνεια και καθαρότητα  τι ακριβώς συμβαίνει ή ποια είναι η λύση.

Ο πολιτικός «πολτός» κυριαρχεί στην Ελλάδα…

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Αν κάποιος καταγράψει  με σύστημα,  τις πολιτικές δηλώσεις, θέσεις και πρακτικές, σε βάθος χρόνου, θα εξάγει ενδιαφέροντα συμπεράσματα, για την  πολιτική ζωή  στην χώρα.

Το  κοινό στοιχείο που θα διαπιστώσει είναι  ένα μοτίβο που φαίνεται να κυριαρχεί στην πορεία για την διεκδίκηση της εξουσίας και στην εξάσκηση της.

Χριστούγεννα 2013- Παραμονή 2014: μέρες αναζήτησης…. Πόσο βαθιά πάει η τρύπα στον μαγικό κόσμο της Αλίκης στην χώρα των Θαυμάτων;

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Σήμερα το πρωί  που σηκώθηκα να γράψω αυτό το κείμενο δεν ήξερα με τι θέμα να ασχοληθώ.

Θα μπορούσα να ήταν , ένα κλίσε κείμενο , με ευχές, γενικόλογο , άνοστο, φιλικό στον αναγνώστη.

 Μια άλλη σκέψη θα ήταν, ας πούμε μια εκτίμηση πολιτική ή κινηματική για το τι να περιμένουμε, και πως θα πάνε τα πράγματα. Ίσως μια τεκμηρίωση που να  αποκαλύπτει τι γίνεται σε κάποιο τομέα της πολιτικής ή της κοινωνίας

Ποιος θα πρέπει να φοβάται την κοινωνία;

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Είχα καιρό να γράψω άρθρο. Όχι γιατί μου έλλειπαν τα ερεθίσματα ή δεν είχα χρόνο. Είναι όμως φορές που πρέπει να κάνεις πίσω, να διαβάσεις την πραγματικότητα, να την μετρήσεις , να την κατανοήσεις και κυρίως να νιώσεις τον παλμό της . Με κάποιο τρόπο είναι ανάγκη να ελαττώσεις τον θόρυβο που γεννιέται από τα γεγονότα, και να τα δεις μεθοδικά και ψύχραιμα πριν εκφραστείς γραπτά ή προφορικά.

Σήμερα όμως, νομίζω, έχει φτάσει η ώρα να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας.

Δεν παραδίνουμε την σημαία σε κανένα….

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Η φετινή 28^η Οκτωβρίου, είναι μια μέρα που ειδικά φέτος θα έπρεπε να έχει διαφορετική αντιμετώπισή από όλους μας.

Η πατρίδα μας, βρίσκεται κάτω από συνθήκες που είναι καινοφανής στην ιστορική της διαδρομή από την απελευθέρωση από τον τούρκικο ζυγό.

Όπως και να το δούμε έχει χαθεί σε μεγάλο βαθμό το νόημα της επετείου. Ο καθένας λέει και ερμηνεύει κατά το δοκούν τα γεγονότα.

Ακούμε τα ίδια ξύλινα λόγια , τις ίδιες μεγαλοστομίες κάθε χρόνο και έχουμε απωλέσει την βαρύτητα της ημέρας και την ουσία της ημέρας.

Ελεύθεροι πολιορκημένοι.

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χτες αργά το βράδυ προς ξημερώματα, περπατώντας μπροστά από την βουλή, αναρωτήθηκα  κοιτώντας τα «προστατευτικά» κάγκελα: ποιος άραγε είναι πολιορκημένος από ποιόν;

Τα κάγκελα μου φέρανε μνήμες από τείχη. Μου θύμισαν χαντάκια , μου θύμισαν συρματοπλέγματα. Μου θύμισαν κελιά. Μου θύμισαν απαγορεύσεις και εφιάλτες. Μου θύμισαν φανατικούς, θρησκόληπτους, δυνάστες και δικτάτορες.

Χιλιάδες κόσμου περνά μπροστά από αυτά τα κάγκελα κάθε μέρα. Τα συνηθίσαμε αδέλφια;

Πες μου ρε φίλε τι δεν καταλαβαίνεις; Είμαστε κοινωνία γεμάτη εσωτερικές συγκρούσεις!

Είναι πρακτικό αδύνατο να προβλέψει κανείς πως θα εξελιχτεί η ιστορία  προτού συμβεί και ολοκληρωθεί η ακολουθία των  γεγονότων που  την αποτελούν. Είναι γεγονός ότι εκ των υστέρων και μάλιστα αφού το ποτάμι του χρόνου έχει κυλίσει αρκετά , και αφού πολλοί από τους συντελεστές των γεγονότων έχουν φύγει από την ζωή , αναπτύσσονται μελέτες που αγγίζουν την ουσία ,  δηλαδή τις αιτίες και της αφορμές.

Επομένως, θεωρώ ότι είναι άτοπο  και μάταιο να αξιολογήσουμε αντικειμενικά τι γίνεται ακριβώς σήμερα. Η πραγματική αξία των γεγονότων από πλευρά ιστορικής εξέλιξης θα οριοθετηθεί στον μέλλον, όταν θα έχουν εκλείψει τα συναισθήματα που τα φορτίζουν και ο ιστορικός θα έχει επιτέλους  την δυνατότητα να  προσεγγίσει τις πηγές που θα έχει στην  διάθεση του, μακριά από τον θόρυβο και την ένταση, ανεπηρέαστος  από αυτούς που τα βιώσαν και συμμετείχαν σε αυτά.

Επείγουσα Ανακοίνωση: Πολίτη, δεν έχεις χρήμα αρά δεν έχεις δικαιώματα

Η ενημέρωση αυτή έρχεται από το  μέλλον μας. Σε λίγους μήνες ή χρόνια ο κόσμος μας θα είναι εντελώς διαφορετικός από ότι σήμερα, και μάλλον  αυτό το μέλλον θα το έχουμε επιλέξει ως κοινωνία…

 Σε ένα τέτοιο μέλλον οι πολυεθνικές θα έχουν το πρώτο ρόλο στην διακυβέρνηση της χώρας μας . Η Ελλάδα δεν θα υπάρχει ως οντότητα ανεξάρτητη αλλά ως τμήμα παραγωγής και κατανάλωσης σε ένα παγκόσμιο  δίκτυο που θα καθοδηγείται από μια παγκοσμία επιτροπή που θα αποτελείται από διευθυντικά μέλη εταιριών.

Πλατεία Συντάγματος : Δυο χρόνια μετά

Έχουν περάσει δυο χρόνια από το ιστορικό διήμερο της 28ης και 29ης Ιουνίου του 2011, αλλά οι μνήμες μένουν δυνατές σε όσους βρισκόμασταν στις κινητοποιήσεις και είχαμε δώσει το παρόν εκείνες τις μέρες.

Πολλές φορές μέσα σε αυτά τα δυο χρόνια αναρωτήθηκα τι είχαμε ζήσει και κατά πόσο επηρεαστήκαμε ως προσωπικότητες και ως κοινωνία από τα γεγονότα που συνέβησαν κατά την διάρκεια του καλοκαιριού του 2011.

Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΜΠΕΙ ΣΤΟ ΓΥΨΟ! Η ΕΡΤ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

Η μνημονιακή κυβέρνηση καταρρέει εγκλωβισμένη στην πολιτική λιτότητας. Οι κινήσεις πανικού της ξεκίνησαν παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο και στη συνέχεια ακόμα και το υπουργικό συμβούλιο. Με την υπογραφή ενός και μόνον υπουργού έκλεισαν τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, ανοίγοντας το δρόμο για να βάλουν λουκέτο με τον ίδιο τρόπο σε κάθε δημόσια δομή: από σχολεία και πανεπιστήμια έως νοσοκομεία και οργανισμούς πρόνοιας.

Μια ακόμα παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία: το κλείσιμο της ΕΡΤ.

Αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία το κλείσιμο της κρατικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας στην Ελλάδα.  Πέρα από το πολύ σοβαρό αποτέλεσμα της απόλυσης των 2800 και πλέον υπάλληλων της ερωτηματικά εγείρονται, και για τους λόγους που κρύβονται πίσω από την απόφαση αυτή.