Ελληνικός εικονικός κόσμος: Γιατί ένας “αφελής” δεν μπορεί να καταλάβει πολιτικές απάτες και διπλωματικά εγκλήματα.

Μια συνηθισμένη τακτική ενός αδύνατου, είναι να ορίζει ένα ισχυρό ως “φίλο” του. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να νιώσει ότι  “υπάρχει”, ότι είναι “ασφαλής”, ότι δεν είναι  “μόνος”.  Κάπως έτσι, στην Ελλάδα έχουμε διάφορους που πιστεύουν ότι έχουν “μόνιμες συμμαχίες”, “φίλους”, “στρατηγικούς εταίρους”, “αλληλέγγυα κράτη” και πολλά και άλλα ευφάνταστα  και αόρατα που δεν αντέχουν μεν, σε συζήτηση με επιχειρήματα, αλλά επικρατούν γιατί τα πάντα είναι σχετικά...


Στον μαγικό αυτό κόσμο, θεολογικού και θεοκρατικού τύπου προσεγγίσεις έχουν μετατρέψει την πραγματικότητα, σε ένα ρομαντικό περίπατο, όπου μυστηριωδώς  το  “καλό “ νικάει  πάντα το “κακό”, και ως εκ θαύματος είμαστε, είτε οι μεγάλες “αναγκαίες” θυσίες εντός μια διαστρεβλωμένης εκδοχής της Ιφιγένειας εν Αυλίδα , είτε οι μοιραίοι - σχεδόν από μηχανή θεοί- που η συμμετοχή μας ή όχι, στο όποιο γεωπολιτικό ή διεθνές παιχνίδι, καθόρισε ή καθορίζει την έκβαση.


Κατά αναλογία με  αντίστοιχες προσεγγίσεις, διάφοροι δαίμονες- όχι καινά δαιμόνια με την Σωκρατική μαιευτική και επαγωγική  αντίληψη - αλλά  έχοντας ως μεθοδολογικά κριτήρια  καθαρά ιουδαιοχριστιανικά, έχουν προσδιορίσει τους επί γης υπηρέτες του σκότους και του φαύλου χρήματος που έχουν ως σκοπό την εξαΰλωση του φυσικού και πνευματικού κόσμου των Ελλήνων.


Στην τελευταία περίπτωση, μεταφυσικού τύπου θεωρήσεις, ματαιώνουν τα ανόσια και βδελυρά σχέδια τους την τελευταία στιγμή, γιατί  παρέμβαση Θεού, Σωτήρος Ηγέτη- Ηγεμόνα, “ φίλου”, “θείας δικαιοσύνης”  ή ότι άλλης μορφής εξωπραγματικής παρέμβασης, αποτρέπει την καταστροφή.


Ταυτόχρονα μέσω αυτής της “σωτηρίας λύσης του δράματος”, δικαιολογείται γιατί οι “φίλοι” μας δεν δύναται να ζήσουν άνευ του “¨αλατιού της γης” που στην περίπτωση της δική μας , εστιάζεται σε 132χιλ τχ , και περίπου 9 εκατομμύρια ψυχές, - υποτίθεται-  ένδοξων συνεχιστών, ενός αρχαίου παρελθόντος που βασίζονταν κατά κύριο λόγο, στον ορθό λόγο, την ισηγορία, την δημοκρατία,την κοινωνική εμβάθυνση και παιδεία μέσω του δράματος και της κωμωδίας, εν αντίθεση της ρητορικής πλάνης, του ανορθολογισμού, της ανελευθερίας του λόγου και κυρίως της διδαχής θρησκευτικών και θρησκειολογικών παραγγελμάτων,  εγκαθίδρυμένων “ορθών” ηθικών κανόνων.


Ντόπιοι και όχι μόνο πολιτικοί δημαγωγοί και ειδικού βάρους πρόσωπα, ενισχύουν εντέχνως,  την πρωτύτερη περιγραφή, δημιουργώντας, το κατάλληλο υπόβαθρο που επιτρέπει την αναπαραγωγή των φαινόμενων.


Έτσι έχουν επιτευχθεί να συντηρούνται  και να ενισχύονται λογικές όπως:


1. Τον θέλουν  τον Ν πολιτικό, τα συμφέροντα του Χ ή Ψ κράτους ή της Α ή Β εταιρίας , ή της όποιας διεθνής συμμαχίας   και άρα θα κερδίσει της εκλογές. Δηλαδή, αν τις κερδίσει είναι δικός τους, αν της χάσει δεν είναι αρκετά δικός τους, και στην λογική ερώτηση: “οι ψηφοφόροι παίζουν  κάποιο ρόλο;”  Είτε δεν υπάρχει απάντηση, είτε η απάντηση ταιριάζει με την λογική που περιγράφουμε.  Επομένως κανείς δεν έχει ευθύνη, αλλά κάποιοι “άλλοι”.


2. Αναπαράγεται συνεχώς η ψευδαίσθηση ότι όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί μας, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί. Το ότι είμαστε  9 εκατομμύρια σε περίπου 8 δις πληθυσμό στον πλανήτη, μάλλον δεν γίνεται αντιληπτό. Εδώ η ψευδαίσθηση είναι ότι ο υπόλοιπος πλανήτης πρέπει να συντάσσεται μαζί μας...


3. Η εξάρτηση από εκτός Ελλάδος παράγοντες δεν οδηγεί σε εθνική  κυριαρχία ή ανεξαρτησία αλλά πρακτικά ευθύνεται για την κατάσταση σήμερα. Και πάλι όμως η συζήτηση περιστρέφεται σε “φίλους” όταν στην διεθνή διπλωματική σκηνή, εδώ και δεκαετίες, τα πάντα είναι προσωρινά και ισχύουν ανάλογα των όποιων κοινών συμφερόντων και δυναμικών.  Μετά την λήξη, η κατάσταση μεταβάλλεται ραγδαία και απρόβλεπτα. Έννοιες όπως “παραδοσιακοί φίλοι /σύμμαχοι  κλπ” είναι κενού νοήματος εκφράσεις και κοινοτοπίες, με στόχο την διατήρηση ψευδαισθήσεων.


4. Το ηθικό πλεονέκτημα είναι το επόμενο που πλειοδοτείται και διαδίδεται, εμβαπτισμένο με πουριτανικές προφάσεις και κατάλληλα εμπλουτισμένο με  φαρισαϊσμό, λαϊκισμό, υποκρισία, ψεύδη και απύθμενο συντηρητισμό. Γιατί; Γιατί δεν αρκεί μόνο η υλική κυριαρχία αλλά στο αφήγημα πρέπει να υπάρχει και ηθικό υπόβαθρό που να αγιάζει και πράξεις και να αγιοποίει τους συντελεστές. 


Για να συνοψίσουμε, έμμεσα ή άμεσα, περιγράφεται η δομή της κύριας λογικής για να ελεγχθούν και να κατασταλούν πληροφορίες και αντιδράσεις. Χρησιμοποιούν σε μεγάλη κλίμακα, επικοινωνιακό θόρυβο, θεωρίες συνωμοσίες, μυθεύματα καταλληλότερου προσώπου.


Στην ουσία; Κανείς δεν ενδιαφέρεται από τους εμπλεκόμενους για την κάλυψη συλλογικών αναγκών, και το μόνο που πραγματικά εξηπυρετούσαν και εξυπηρετούν είναι καθαρά τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Δημοκρατία και μαγειρική

Του Σταμάτη Στεφανάκου 

Έχει φτάσε μοιραστώ μαζί σας, κάτι που λέω πολύ καιρό σε συναντήσεις με κόσμο, είτε είναι στο χώρο της αριστεράς. είτε στο χώρο της δεξιάς, είτε του κέντρου, είτε εξωκοινοβουλευτική στηρίζει τον όποιο φορέα ή πολιτικό υποκείμενο.

Υπάρχει πρόβλημα.

Αυτό που ονομάζεται ως δημοκρατία σήμερα θυμίζει μαγειρική. Στην μαγειρική μπορείς να χρησιμοποιήσεις ότι υλικά θες αρκεί να ξέρεις πως να παρουσιάσεις το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να είναι εμφανίσιμο,γευστικό και κατά κανόνα εύπεπτο.

Αυτό ονομάζουν πολιτική, δημοκρατία, συζήτηση με την κοινωνία.

Αυτό που περιγράφω, όμως είναι το τέλος της Δημοκρατίας και εμφανίζεται ως φαινόμενο ότι η πολίτευμα παρακμάζει. 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ. Έχει βάθος, ουσία και επιλογές, διαφωνίες και όχι σακουλιάσματα.

Και ο  πολιτικός διάλογος δεν εξαντλείται σε αντιπαράθεση ατάκας ή σε φτηνούς λεκτικούς εντυπωσιασμούς.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα μια και καλή και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας:

- Ελεύθερος διάλογος δεν γίνεται με απειλές, βρισιές ή ταμπέλες. Ούτε μπορεί να είναι μια ελιτίστικη συζήτηση μεταξύ αχλάδου και τύρου. Χρειάζεται να υπάρχει πολιτικός πολιτισμός, τεκμηρίωση, μέθοδος.

- Το πολίτευμα ΔΕΝ έχει σχέση με ιδεολογία. Οι ιδεολογίες που εμφανίζονται εντός της Δημοκρατίας είναι προσωπική επιλογή και αφορούν στο ΠΩΣ αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα,ΤΙ όραμα έχουμε για το αύριο και κυρίως τι εργαλεία ιδεολογικά και όχι μόνο χρησιμοποιούμε για να συγκροτήσουμε προτάσεις ή να πάρουμε θέση ή να συμμετέχουμε στο δημόσιο διάλογο. 

- Πολιτική χωρίς ιδεολογία είναι σαν να λέμε παρθενογέννηση. Συνειδητά ή όχι υπάρχουν επιλογές και καθορίζουν συγκεκριμένο πλαίσιο ή καθορίζονται από αυτό.

- ΔΕΝ υπάρχουν "δύο άκρα". Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στο διάλογο, στις δημοκρατικές διαδικασίες στην ελευθερία του λόγου και των πράξεων και αυτοί που αρνούνται τα παραπάνω.
Οι πρώτοι αναφέρονται στην Δημοκρατία και κυρίως στον Άνθρωπο. Οι δεύτεροι στον φασισμό και στην επιβολή. Το αν δηλώνουν "δεξιοί", "αριστεροί" κολοκύθια με ρίγανη δεν έχει καμία σημασία.

- Οι Δημοκράτες δεν παραλλάσουν δεδομένα για να καλύψουν τρωτά ή να κερδίσουν ακροατήριο. ΔΕΝ ;αλλάζουν την ιστορία όπως τους βολεύει, και κυρίως κρίνουν , συντάσσονται ή αντιστέκονται σε πολιτικές και ΟΧΙ πρόσωπα. Αντίθετα κάθε φασίστας κάνει το ανάποδο, διαστρεβλώνει την ιστορία, αλλάζει γεγονότα, επιτίθεται σε πρόσωπα και προσπαθεί να βάλει τους πολιτικούς αντιπάλους στο ίδιο σακί.

Στην Δημοκρατία ΔΕΝ υπάρχει μαγειρική. Υπάρχει κοιτάω σε βάθος τι πρεσβεύει ο καθένας και δεν συντάσσεται Δημοκράτης και Ανθρωπος με ότι τα αρνείται. Ο Δημοκράτης κάνει διάλογο και ΔΕΝ έχει "σακιά", στηρίζεται στην αλήθεια ακόμα και όταν ΔΕΝ συμφέρει. Δεσμεύεται από τις συλλογικές αποφάσεις και κυρίως έχει κάθε πράξη του συλλογικό πρόσωπο και όχι προσωποκεντρικό Δεν στηρίζει με δυο λόγια "αρχηγούς", "διάνοιες". "σωτήρες" και "ιστορικά πρόσωπα".

Όλοι και όλα κρίνονται βάση πολιτικών και κοινωνικών θέσεων και ΟΧΙ βάση προσωπικών επιλογών.
Η Δημοκρατία είναι το πλέον άγριο, δύσκολο και αχώνευτο πολίτευμα που υπάρχει. Λειτουργεί επαναστατικά,ενοχλητικά και δεν επιδέχεται κανονικότητες γιατί είναι εξελισσόμενο και δυναμικό.

.

Good Morning Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau…

Συνήθως αποφεύγω τους πολύ προκλητικούς , ίσως και ακραίος τίτλους . Αλλά σήμερα είναι μια μέρα που θα παραβιάσω τον κανόνα,γιατί κάποια στιγμή είναι αναγκαίο να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους αποφεύγοντας τα πολλά πολλά…
Μοναδική αφορμή για το άρθρο δεν είναι ένα γεγονός.   Είναι η βαθιά σήψη που έχει κυριέψει την ζωή μας.
Σαπίσαμε.
Σας φαίνεται σκληρό ή εξωπραγματικό; Όχι φίλες και φίλοι. Σαπίσαμε με όλη την σημασία της λέξης. Βρωμάει ο τόπος, από  τα πτώματα και  τα κρεματόρια ιδεών, αρχών ακόμα και ανθρώπων.
Φτιάξαμε και εδώ και διεθνώς ένα τεράστιο και τρομακτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, με αιχμαλώτους όλους μας και επόπτες και δεσμώτες πάλι όλους μας.
Νομίζετε ότι είμαι άδικος ή υπερβολικός; Για να δούμε.
Δολοφονούνται , ιδέες, αρχές, κοινωνικές αρετές, την λογική και την μεθοδολογία, ο σεβασμός στην φύση. Υποταχθήκαμε από τα δάνεια, τις κυβερνητικές αποφάσεις, τα νομοθετήματα και παίζουμε ως πιόνια στο έντεχνο παιχνίδι της προπαγάνδας, του μάρκετινγκ και του καταναλωτισμού.
Μείναμε διεθνώς απαθείς και ηττοπαθείς, συμβιβασμένοι , θεατές και ακροατές , απέναντι σε ένα δημόσιο διάλογο, υπεύθυνων, ειδικών , εκλεγμένων ,  μέσων μαζικής ενημέρωσης και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, παραμένοντας ήρεμοι και ακόλουθοι πρακτικών που βιάζουν την ζωή μας, αποδεχτήκαμε την αλλοίωση και την καταστροφή της δημοκρατίας, την χρηματιστηριοποίηση της φύσης, την καταστρατήγηση  των κοινωνικών αναγκών. Έχουν ήδη μετατρέψει ή μετατρέπουν τους ανθρώπους  από προσωπικότητες σε  αριθμούς και λειτουργούν ως άπληστοι έμποροι τους,  σε ένα ανεξέλεγκτο παζάρι που κυριολεκτικά πουλάει και αγοράζει τα πάντα.
Μέσα στο στρατόπεδο η εφαρμογή της καταστολής είναι απλή και ολοκληρώνεται με ταχείς ρυθμούς. Φτώχεια, έλλειψη παιδείας, περιθωριοποίηση της μόρφωσης, την γελοιοποίηση κάθε ιδεολογίας και των πιστεύω,   αφαίρεση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, καταδίκη του διαφορετικού, την απομείωση των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, διάλυση πολιτιστικών στοιχείων ακόμα ακόμα και εθνοτικών και θρησκευτικών διαφορών.
Ισοπέδωση.
Η παγκοσμιοποίηση δεν ανέχεται παρά μόνο την υποταγή σε αυτήν. Το δίκαιο του κεφαλαίου. Την αυτορρύθμιση της αγοράς. Την ισχύ των χρηματαγορών. Τον κανιβαλισμό των ανθρώπων.Όλα τα άλλα; στον καιάδα.
Δεν είμαστε πλέον στην εποχή του καπιταλισμού. Δεν είμαστε πια ούτε καν στην εποχή του νεο-φιλελευθερισμού. Καλώς ήρθατε στο παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους. Χρωστάτε. Δεν έχει καμία σημασία αν έχετε πάρει δάνειο, έχετε οφειλές στην εφορία ή χρωστάτε στο δημόσιο. Είναι πραγματικά μια παγκόσμια εξαπάτηση και εμείς τα κορόιδα της.
Είστε είτε τραγικά αφελείς είτε άγρια εξαπατημένοι αν νομίζετε ότι ως εργαζόμενος (σε όποιο τομέα) ή ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή μικρομεσαίοι επιχειρηματίες ή ως συνταξιούχοι ή άνεργοι έχετε τα ίδια δικαιώματα ή της ίδιες υποχρεώσεις με τα μέλη της νέας υπερτάξης των κυρίαρχων του χρέους.
Το μειλίχιο τέρας κάθε μέρα γίνεται και πιο  εφευρετικό. Κάθε μέρα ανακαλύπτει νέους τρόπους για να σας πείσει ότι είναι ισχυρό, παντοδύναμο και αγαθό πνεύμα. Μας προωθεί τον ατομικισμό αντί του συλλογικού. Την συνωμοσιολογία αντί του ορθού λόγου. Την ευκαιριακή και προσωρινή υλική ευμάρεια ως ανταμοιβή. Την φτηνή δημοσιότητα ως ποιοτική αφήγηση.  Την ανοησία ως σοφία. Την ταρίχευση και την στασιμότητα ως πρόοδο. Τον καλυμμένο ή ακάλυπτο  αυταρχισμό , φασισμό και ρατσισμό ως ανθρώπινο και δημοκρατικό ιδεώδες. Τον καταναλωτισμό ως αρετή και τον  χρήστη κοινωνικών υπηρεσιών επιχειρεί και μεταλλάσσει σε καταναλωτή. Τον επαγγελματία ή λαϊκιστή πολιτικό ως αξιόπιστο. Τον θόρυβο ως πληροφόρηση. Την απασχόληση ως εργασία.
Ένας φαύλος κύκλος. Και εμείς;
Εμείς ως πολίτες είναι  αναγκαίο να κάνουμε την υπέρβαση. Να αντιμετωπίσουμε την ύβρη.Να προκαλέσουμε μια άνευ προηγουμένου μεταρρύθμιση.   Όχι να είμαστε απλά χειροκροτητές ή άβουλοι και σιωπηλοί συνεργοί. 
Δεν υπάρχει χρόνος. Είναι εναντίον μας όσο παραμένουμε ήσυχοι και ήρεμοι. Όσο αποδεχόμαστε αυτό το αίσχος, απλά θεμελιώνεται η παντοδυναμία του. Ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει προτού εξελιχθεί σε μαύρη τρύπα και μας καταπιεί όλους μαζί.
Η αντίσταση είναι καθήκον. Η προάσπιση του διαφορετικού είναι η βάση του διαλόγου και της δημοκρατίας. Η εξεύρεση άλλων λύσεων πρωταρχική ανάγκη. Και το τέλος των ανεξέλεγκτων τεχνοκρατών απαίτηση.
Με δυο λόγια: Να γυρίσει στους πολίτες  η δύναμη να ελέγχουν τις ζωές τους και όχι σε κάθε ντόπιο ή πολυεθνικό κεφάλαιο.
Χαιρετίσματα από το στρατόπεδο.
Σταμάτης Στεφανάκος.

Πολιτική "επιστημονική φαντασία" ή απλά πραγματικότητα;

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Θα γράψω και εγώ ένα σενάριο "επιστημονικής φαντασίας" με αναφορά την πολιτική: Ας τα πάρουμε ένα ένα...:

1. Από δεξιά διαλύουν κάθε σχηματισμό, κόμμα ή ή ότι άλλο πολιτικό σχηματισμό οποιασδήποτε μορφής προκειμένου να συγκεντρώσουν ψήφους προς τα δεξιά.

2. Προς τα αριστερά, ενισχύουν την διάσπαση της αριστεράς προκειμένου να ενισχύσουν την "αντιπολίτευση" απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση και αύριο απέναντι σε όποια πολιτικό φορέα απειλήσει την παντοδυναμία τους.

3.Στο ίδιο σκεπτικό οποιαδήποτε πρωτοβουλία πολιτών που αντιστέκεται ή που ελέγχει (κοινωνικός έλεγχος) ή αντιδρά αντιμετωπίζεται ως κάτι "παράτυπο" ή ασήμαντο.
 
4. Εκλογές, νόμοι, σύνταγμα ή ότι άλλες τυπικές μορφές θεσμικής ή άλλης μορφής κατοχύρωσης δικαιωμάτων ή υποχρεώσεων από και προς το κράτος προς και από τους πολίτες, παραβιάζονται ή αγνοούνται.
 
5. Αν στα παραπάνω προσθέστε και τις τακτικές της ΕΕ τότε η εφιαλτική εικόνα συμπληρώνεται
Επομένως το σενάριο λέει με δυο λόγια τα ακόλουθα: α) εκλογές; μην είστε και σίγουροι ότι δεν θα τις αποφύγουν β) Ακόμα και αν πάμε σε εκλογές μην πιστεύετε ότι τα θα αφήσουν να υπάρξει "λύση" που να μην ελέγχουν.
 
Τι κάνουμε; καλή ερώτηση: το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε να καθόμαστε άπραγοι.

s.stefanakos@gmail.com

Παραμύθι δίχως τέλος: «Αναλογική σύνταξη, Βασική σύνταξη, ελάχιστό εγγυημένο εισόδημα»

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Τις τελευταίες μέρες ακούγονται πολλές «επιτυχίες» από την παρούσα κυβέρνηση  και άρχισα να προβληματίζουμε σε πιο παράδεισο ζούμε; Καπιταλιστικό; Σοσιαλιστικό; Χριστιανικό; Βουδιστικό; Συμπαντικό; Κάποιον άλλο; Μήπως έχουμε φτάσει στην χώρα των θαυμάτων της Αλίκης;

Δεν μπορεί. Θα είμαστε σε κάποιο «μαγικό» κόσμο. Ή είμαστε κυριολεκτικά όλοι μας κάτω από επήρεια ουσιών ή έχουμε λύσει όλοι τα προβλήματα μας ή η αποχαύνωση έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Υποτίθεται πως θα «ενισχυθούν οι μη έχοντες και κατέχοντες, οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες κλπ». Διπλή ή μάλλον πολλαπλή κοροϊδία.

ΣΥΡΙΖΑ & ΔΗΜΑΡ μια άχρηστη και επικίνδυνη πολιτική συνεργασία

Του Σταμάτη Στεφανάκου|

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι δουλειά έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να εμπλακεί με την ΔΗΜΑΡ Και οι λόγοι είναι απλοί:

1. Η ΔΗΜΑΡ υποστήριξε ενεργά πολιτικές που επαύξησαν τα προβλήματα μας.Στο πυρ το εξώτερο μαζί με όσους στήριξαν ενεργά με την ψήφο τους ή το παρών στην βουλή αυτές τις πολιτικές. Και εδώ δεν “παίζει” το δεν διάβασα και δεν ξέρω εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ.

2.Αναφερόμαστε σε ένα πολιτικό φορέα που δεν έχει βάση σε πολίτες αλλά οργανωτικά είναι δομημένη ΜΟΝΟ σε επίπεδο “στελεχών”. Ουσιαστικά πρόκειται για μια ΜΚΟ της πολιτικής.

3. Από πλευράς δημοσκοπήσεων έχει εξαχνωθεί το … 1% τους εκλογικού σώματος; Σοβαρά μιλάμε; Αξίζει την θυσία να ασχοληθεί κάποιος με “καμένο” πολιτικό φορέα;

Ο πολιτικός «πολτός» κυριαρχεί στην Ελλάδα…

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Αν κάποιος καταγράψει  με σύστημα,  τις πολιτικές δηλώσεις, θέσεις και πρακτικές, σε βάθος χρόνου, θα εξάγει ενδιαφέροντα συμπεράσματα, για την  πολιτική ζωή  στην χώρα.

Το  κοινό στοιχείο που θα διαπιστώσει είναι  ένα μοτίβο που φαίνεται να κυριαρχεί στην πορεία για την διεκδίκηση της εξουσίας και στην εξάσκηση της.

Ηγέτες και ηγεσίες : Σκέψεις και κριτική

Του Σταμάτη Στεφανάκου 

Γίνεται πολύς λόγος για την ποιότητα των ηγετών και των ηγεσιών και ειδικότερα για το ποιος/ποια θα μπορούσε να κυβερνήσει αυτή την χώρα, ειδικά σε τόσο κρίσιμες συνθήκες όπως οι σημερινές.

Δεν υπάρχουν σήμερα λύσεις που να στηρίζονται  αποκλειστικά σε ότι έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν, απλά γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο με τα ίδια ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στην πράξη είναι ανάγκη να εφευρεθούν λύσεις από την αρχή, στην βάση όμως τι χρειάζεται η κοινωνία και όχι το κεφάλαιο ή το όποιο ιδιωτικό – ατομικό συμφέρον.

Πες μου ρε φίλε τι δεν καταλαβαίνεις; Είμαστε κοινωνία γεμάτη εσωτερικές συγκρούσεις!

Είναι πρακτικό αδύνατο να προβλέψει κανείς πως θα εξελιχτεί η ιστορία  προτού συμβεί και ολοκληρωθεί η ακολουθία των  γεγονότων που  την αποτελούν. Είναι γεγονός ότι εκ των υστέρων και μάλιστα αφού το ποτάμι του χρόνου έχει κυλίσει αρκετά , και αφού πολλοί από τους συντελεστές των γεγονότων έχουν φύγει από την ζωή , αναπτύσσονται μελέτες που αγγίζουν την ουσία ,  δηλαδή τις αιτίες και της αφορμές.

Επομένως, θεωρώ ότι είναι άτοπο  και μάταιο να αξιολογήσουμε αντικειμενικά τι γίνεται ακριβώς σήμερα. Η πραγματική αξία των γεγονότων από πλευρά ιστορικής εξέλιξης θα οριοθετηθεί στον μέλλον, όταν θα έχουν εκλείψει τα συναισθήματα που τα φορτίζουν και ο ιστορικός θα έχει επιτέλους  την δυνατότητα να  προσεγγίσει τις πηγές που θα έχει στην  διάθεση του, μακριά από τον θόρυβο και την ένταση, ανεπηρέαστος  από αυτούς που τα βιώσαν και συμμετείχαν σε αυτά.

Γράμμα σε μια φίλη αριστερή και συναγωνίστρια.

Η παρακάτω επιστολή δεν είναι υποθετική. Την αφιερώνω σε μια φίλη αριστερή συναγωνίστρια και συντρόφισσα στον δρόμο. Θα μπορούσε όμως να την αφιέρωνα και σε όλη την μαχόμενη αριστερά  - από κάποιον όπως εγώ που δεν τολμά να δηλώσει καν ότι είναι αριστερός

.

Φίλη  μου

Σου γράφω  σήμερα γιατί  νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σου  τις σκέψεις μου. Επέλεξα να το κάνω δημόσια γιατί σε ξέρω καλά και ξέρω πως δεν είσαι άνθρωπος του παρασκηνίου. Τηρώντας την επιθυμία σου να αγωνίζεσαι ανώνυμα ,  σεβάστηκα την επιλογή σου και κράτησα το όνομα σου κρυφό.  Άλλωστε εσύ προσωπικά , έχεις επιλέξει να είσαι στο δρόμο και να αγωνίζεσαι χωρίς να ζητάς αναγνώριση, χωρίς να επιζητάς θέση, χωρίς να θέλεις καρέκλα. Χωρίς με δυο λόγια  να «κεφαλαιοποιήσεις» με κάποιο τρόπο την επιλογή σου…