Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Ένας πρόεδρος, δυο πρωθυπουργοί και παραχωρήσεις

Είναι εκπληκτικό το πως καθορίζονται, η επιτυχία και η ανάπτυξη, στο πλαίσιο των προσφάτως υπογεγραμμένων μνημονίων συνεργασίας, μεταξύ Ελλάδας και Κίνας. Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, ώστε να δούμε τι πραγματικά έχει υπογραφεί και σε τι έχει ανοίξει ο «δρόμος».

Καταρχάς καμία διακρατική συμφωνία δεν υπογράφεται «ξαφνικά». Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι σημαντικό τμήμα ή και οι βάσεις έχουν τεθεί πολύ νωρίτερα, μάλλον – και αυτό προκύπτει από το πότε ξεκίνησαν κάποιες κινέζικες εταιρίες να ισχυροποιούνται στην χώρα- το 2017.

Αλλά ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τι έχουν περιλάβει στην συμφωνία,  όπως και τι σκοπεύουν να συμπεριλάβουν, όπως έχουν εμφανισθεί σε διάφορα δημοσιεύματα.

1. Εξαγορά και επέκταση του λιμένα του Πειραιά
2. Αιολικά έργα στη Θράκη, στη Μάνη, στο Τρίκορφο και στην Κρήτη
3. Επενδύσεις της Κρατικής Εταιρείας Δικτύου Ενέργειας της Κίνας στο μετοχικό κεφάλαιο και σε λοιπά έργα διασύνδεσης δικτύου
4. Επέκταση του εργοστασίου βωξίτη NFC
5. Ηλιοθερμικό έργο M.I.N.O.S.
6. Έργο αποτέφρωσης απορριμμάτων στη Ρόδο

Και τι επιδιώκουν να συμπεριλάβουν:

1. ΕΛΠΕ - Ελληνικά Πετρέλαια ΕΛΠΕ+0,83% Α.Ε. (πώληση μετοχών).
2. ΔΕΠΑ - Δημόσια Επιχείρηση Αερίου Ελλάδας Α.Ε. (πώληση μετοχών).
3. Εταιρεία ειδικού σκοπού για την ηλεκτρική διασύνδεση Αττικής - Κρήτης «Ariadne Interconnector» (πώληση μετοχών).
4. Περαιτέρω Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ (ITPO) Ανεξάρτητου Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας, όπου η κινεζική Κρατική Εταιρεία Δικτύου Ενέργειας έχει δικαίωμα «προαίρεσης».
5. Ανάπτυξη αιολικών πάρκων στην Κρήτη.
6. Ανάπτυξη αιολικών πάρκων σε ακατοίκητα νησιά του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων και των Κυκλάδων στο Αιγαίο Πέλαγος.
7. Έργο Διαχείρισης απορριμμάτων στην Αχαΐα - Πελοπόννησο.
8. Έργο Διαχείρισης απορριμμάτων στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας.

Είναι επιτυχία αυτές οι συμφωνίες; Ή μήπως υπάρχει σοβαρός αντίλογος για το κατά πόσο είναι ένα βήμα σε ένα μάλλον δυστοπικό μέλλον;

Ας δούμε μια άλλη προσέγγιση:

· Αιολικά πάρκα: Τα αιολικά πάρκα που περιγράφονται εδώ είναι Β.Α.Π.Ε (Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας). Οι κατασκευές αυτές, είναι καθαρά βιομηχανικές, και δεν είναι φιλικές με το περιβάλλον. Οι εγκαταστάσεις αυτές αποτελούνται από πολύ μπετό, μέταλλο, πλαστικό και άλλα υλικά, αποτέλεσμα βιομηχανίας, και μετασχηματίζουν το περιβάλλον που εγκαθίσταται από φυσικό σε τεχνητό, δημιουργώντας προβλήματα στην πανίδα και την χλωρίδα.Πέρα από αυτό, η παραγωγή ενέργειας υπολογίζεται στην ονομαστική και όχι στην πραγματική τους παραγωγική ικανότητα. Επομένως, η οικονομική απόσβεση της επένδυσης, θα ήταν αδύνατη, αν δεν στηριζόταν σε ειδικά τιμολόγια. Το κύριο όμως όφελος, των εταιριών είναι διπλό, αφενός αποκτούν έλεγχο στην γη που εγκαθιστούν και αφετέρου ελέγχουν την παραγωγή ενέργειας. Στην περίπτωση μας θα ελέγχονται από το κινέζικο κράτος, καθώς οι κινέζικες εταιρίες, στην ουσία είναι ελεγχόμενες από αυτό. Κάτι ακόμα οι τοπικές κοινωνίες αγνοούνται επιδεικτικά, και χωρίς οφέλη για αυτές, καθώς ούτε θέσεις εργασίας δημιουργούνται, ούτε υπάρχει κύκλος εργασιών πέρα από τις εγκαταστάσεις.

· Συμμετοχή σε έργα υποδομής, ανάπτυξης δικτύου και περαιτέρω  ΑΔΜΗΕ (ITPO). Στην ουσία σταδιακά περνά όχι απλά κάτω από τον έλεγχο «κάποιας» ιδιωτικής εταιρίας αλλά όπως και στα αιολικά, έμμεσα στον έλεγχο του κινέζικού κράτους. Δεν θα ελέγχουμε το δίκτυο ενέργειας της χώρας.

· Ακόμα χειρότερο είναι η συμμετοχή σε μετοχές ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ. Δηλαδή, χρηματιστηριακό παιχνίδι, και ανεξέλεγκτη ιδιωτικοποίηση. Εκτός αυτού, είναι αντιφατικό, από την μια να συζητάμε για απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και αντιθέτως να ενισχυόταν κεφαλαιακά αυτές οι εταιρίες.

· Η διαχείριση απορριμμάτων και η καύση (εντελώς αντι- οικολογική πρακτική) τους, είναι επίσης αποποίηση του ρόλου του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης προς όφελος των ιδιωτών. Αντί διαλογής, κομποστοποίησης και ανακύκλωσης, η καύση θα οδηγήσει σε επιβάρυνση με ρύπους του θερμοκήπιού.

· Η οριστική παράδοση του Λιμένος Πειραιώς, σε ιδιωτικές εταιρίες που στρατηγικά σημαίνει το τέλος κάθε ελέγχου από την χώρα του σημαντικότερου λιμανιού της.

Επιγραμματικά για να συνοψίσουμε:

I. Παραδίδεται ολοκληρωτικά, η παραγωγή και διαχείρισης ενέργειας σε «ιδιωτικές» κινέζικες εταιρίες σε συνεργασία με ντόπιες.

II. Δεν λαμβάνεται υπόψη καθόλου οι τοπικές κοινωνίες, ούτε το περιβάλλον, ενώ αγνοούνται πως επηρεάζονται άλλες δραστηριότητες όπως πχ τουρισμός, η αγροτική παραγωγή κλπ

III. Δεν εντάσσεται η εγκατάσταση των ΒΑΠΕ στην λογική της αλλαγής από πολίτη-καταναλωτή σε πολίτη χρήστη πόρων. Με δυο λόγια, αντί να συζητάμε για ορθολογισμό στην χρήση ενέργειας αντιθέτως συνεχίζουμε την καταστροφική κατάχρηση.

IV. Και τέλος, παρόλο που η κλιματική αλλαγή, χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την συνέχιση καταπιλιστικών πρακτικών που μας έφεραν έως εδώ.

Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει πετύχει. Αντιθέτως, όμως οι πρακτικές αυτές οδηγούν όχι στην ανάπτυξη, αλλά σε επιπλέον εξαρτήσεις που με την σειρά τους παγιδεύουν την κοινωνία και τις υποδομές της χώρας, στις διαθέσεις τρίτων με αμφίβολα αποτελέσματα.

Σχετικά άρθρα

https://www.naftemporiki.gr/finance/story/1532082/prosklitirio-stin-kina-gia-eisodo-se-14-ellinikes-epixeiriseis

https://www.parakritika.gr/se-tria-1-megala-projects-aiolikon-toy-omiloy-kopeloyzoy-mpainoyn-oi-kinezoi-tis-china-energy-ti-provlepei-i-chthesini-symfonia-gia-ta-erga-se-thraki-mani-trikorfo-kriti/

https://www.newmoney.gr/roh/palmos-oikonomias/oikonomia/erga-ke-i-apokratikopiisis-sin-ellada-dierevna-i-kina/

https://www.agriniosite.gr/kinezoi-analamvanoyn-aiolika-erga-amp-diacheirisis-aporrimmaton-sti-dytiki-ellada/

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Ελληνικός εικονικός κόσμος: Γιατί ένας “αφελής” δεν μπορεί να καταλάβει πολιτικές απάτες και διπλωματικά εγκλήματα.


Μια συνηθισμένη τακτική ενός αδύνατου, είναι να ορίζει ένα ισχυρό ως “φίλο” του. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να νιώσει ότι  “υπάρχει”, ότι είναι “ασφαλής”, ότι δεν είναι  “μόνος”.  Κάπως έτσι, στην Ελλάδα έχουμε διάφορους που πιστεύουν ότι έχουν “μόνιμες συμμαχίες”, “φίλους”, “στρατηγικούς εταίρους”, “αλληλέγγυα κράτη” και πολλά και άλλα ευφάνταστα  και αόρατα που δεν αντέχουν μεν, σε συζήτηση με επιχειρήματα, αλλά επικρατούν γιατί τα πάντα είναι σχετικά...


Στον μαγικό αυτό κόσμο, θεολογικού και θεοκρατικού τύπου προσεγγίσεις έχουν μετατρέψει την πραγματικότητα, σε ένα ρομαντικό περίπατο, όπου μυστηριωδώς  το  “καλό “ νικάει  πάντα το “κακό”, και ως εκ θαύματος είμαστε, είτε οι μεγάλες “αναγκαίες” θυσίες εντός μια διαστρεβλωμένης εκδοχής της Ιφιγένειας εν Αυλίδα , είτε οι μοιραίοι - σχεδόν από μηχανή θεοί- που η συμμετοχή μας ή όχι, στο όποιο γεωπολιτικό ή διεθνές παιχνίδι, καθόρισε ή καθορίζει την έκβαση.


Κατά αναλογία με  αντίστοιχες προσεγγίσεις, διάφοροι δαίμονες- όχι καινά δαιμόνια με την Σωκρατική μαιευτική και επαγωγική  αντίληψη - αλλά  έχοντας ως μεθοδολογικά κριτήρια  καθαρά ιουδαιοχριστιανικά, έχουν προσδιορίσει τους επί γης υπηρέτες του σκότους και του φαύλου χρήματος που έχουν ως σκοπό την εξαΰλωση του φυσικού και πνευματικού κόσμου των Ελλήνων.


Στην τελευταία περίπτωση, μεταφυσικού τύπου θεωρήσεις, ματαιώνουν τα ανόσια και βδελυρά σχέδια τους την τελευταία στιγμή, γιατί  παρέμβαση Θεού, Σωτήρος Ηγέτη- Ηγεμόνα, “ φίλου”, “θείας δικαιοσύνης”  ή ότι άλλης μορφής εξωπραγματικής παρέμβασης, αποτρέπει την καταστροφή.


Ταυτόχρονα μέσω αυτής της “σωτηρίας λύσης του δράματος”, δικαιολογείται γιατί οι “φίλοι” μας δεν δύναται να ζήσουν άνευ του “¨αλατιού της γης” που στην περίπτωση της δική μας , εστιάζεται σε 132χιλ τχ , και περίπου 9 εκατομμύρια ψυχές, - υποτίθεται-  ένδοξων συνεχιστών, ενός αρχαίου παρελθόντος που βασίζονταν κατά κύριο λόγο, στον ορθό λόγο, την ισηγορία, την δημοκρατία,την κοινωνική εμβάθυνση και παιδεία μέσω του δράματος και της κωμωδίας, εν αντίθεση της ρητορικής πλάνης, του ανορθολογισμού, της ανελευθερίας του λόγου και κυρίως της διδαχής θρησκευτικών και θρησκειολογικών παραγγελμάτων,  εγκαθίδρυμένων “ορθών” ηθικών κανόνων.


Ντόπιοι και όχι μόνο πολιτικοί δημαγωγοί και ειδικού βάρους πρόσωπα, ενισχύουν εντέχνως,  την πρωτύτερη περιγραφή, δημιουργώντας, το κατάλληλο υπόβαθρο που επιτρέπει την αναπαραγωγή των φαινόμενων.


Έτσι έχουν επιτευχθεί να συντηρούνται  και να ενισχύονται λογικές όπως:


1. Τον θέλουν  τον Ν πολιτικό, τα συμφέροντα του Χ ή Ψ κράτους ή της Α ή Β εταιρίας , ή της όποιας διεθνής συμμαχίας   και άρα θα κερδίσει της εκλογές. Δηλαδή, αν τις κερδίσει είναι δικός τους, αν της χάσει δεν είναι αρκετά δικός τους, και στην λογική ερώτηση: “οι ψηφοφόροι παίζουν  κάποιο ρόλο;”  Είτε δεν υπάρχει απάντηση, είτε η απάντηση ταιριάζει με την λογική που περιγράφουμε.  Επομένως κανείς δεν έχει ευθύνη, αλλά κάποιοι “άλλοι”.


2. Αναπαράγεται συνεχώς η ψευδαίσθηση ότι όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί μας, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί. Το ότι είμαστε  9 εκατομμύρια σε περίπου 8 δις πληθυσμό στον πλανήτη, μάλλον δεν γίνεται αντιληπτό. Εδώ η ψευδαίσθηση είναι ότι ο υπόλοιπος πλανήτης πρέπει να συντάσσεται μαζί μας...


3. Η εξάρτηση από εκτός Ελλάδος παράγοντες δεν οδηγεί σε εθνική  κυριαρχία ή ανεξαρτησία αλλά πρακτικά ευθύνεται για την κατάσταση σήμερα. Και πάλι όμως η συζήτηση περιστρέφεται σε “φίλους” όταν στην διεθνή διπλωματική σκηνή, εδώ και δεκαετίες, τα πάντα είναι προσωρινά και ισχύουν ανάλογα των όποιων κοινών συμφερόντων και δυναμικών.  Μετά την λήξη, η κατάσταση μεταβάλλεται ραγδαία και απρόβλεπτα. Έννοιες όπως “παραδοσιακοί φίλοι /σύμμαχοι  κλπ” είναι κενού νοήματος εκφράσεις και κοινοτοπίες, με στόχο την διατήρηση ψευδαισθήσεων.


4. Το ηθικό πλεονέκτημα είναι το επόμενο που πλειοδοτείται και διαδίδεται, εμβαπτισμένο με πουριτανικές προφάσεις και κατάλληλα εμπλουτισμένο με  φαρισαϊσμό, λαϊκισμό, υποκρισία, ψεύδη και απύθμενο συντηρητισμό. Γιατί; Γιατί δεν αρκεί μόνο η υλική κυριαρχία αλλά στο αφήγημα πρέπει να υπάρχει και ηθικό υπόβαθρό που να αγιάζει και πράξεις και να αγιοποίει τους συντελεστές. 


Για να συνοψίσουμε, έμμεσα ή άμεσα, περιγράφεται η δομή της κύριας λογικής για να ελεγχθούν και να κατασταλούν πληροφορίες και αντιδράσεις. Χρησιμοποιούν σε μεγάλη κλίμακα, επικοινωνιακό θόρυβο, θεωρίες συνωμοσίες, μυθεύματα καταλληλότερου προσώπου.


Στην ουσία; Κανείς δεν ενδιαφέρεται από τους εμπλεκόμενους για την κάλυψη συλλογικών αναγκών, και το μόνο που πραγματικά εξηπυρετούσαν και εξυπηρετούν είναι καθαρά τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Εκλογές 2019: Μια περίεργη κατάσταση.

Φέτος θα έχουμε πολλαπλές εκλογικές διαδικασίες - αναμετρήσεις. Άσχετα με το τι θα ψηφίσει ο καθένας - αν επιλέξει κάποιος/α να ψηφίσει ή όχι- φαίνεται ότι θα έχουμε μια σειρά από αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό, αποτέλεσμα μιας ιδιάζουσας δυναμικής.

Στις δημοτικές εκλογές εκτός από τις περιπτώσεις που θα υπάρχει καθαρή νίκη από την πρώτη Κυριακή, για να λειτουργήσουν οι δήμοι, θα πρέπει να διαμορφωθούν μια σειρά από ισορροπίες και συσχετισμοί, ένα είδος "συναλλαγής" μεταξύ παρατάξεων. Επομένως δεν θα πρέπει να θεωρηθεί απίθανο να αποτυπωθούν σχέσεις μεταξύ διαφορετικών σχημάτων που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ακόμα και ασυμβίβαστες. Κάτι παρόμοιο θα συμβεί και στις περιφέρειες. 

Επομένως, παρόλο τον εμφανή ανταγωνισμό των διαφορών εκλογικών σχημάτων, την ρητορεία, τις διαφορές ακόμα και την εμφανή έντονη αντιπαράθεση, σταδιακά, αθόρυβα, έχουν αρχίσει να σχηματίζονται σχέσεις που  προετοιμάζουν συνεργασίες. Άλλοτε πιο φανερά, άλλοτε λιγότερο, οι συνεργασίες αυτές έχουν αρχίσει να αποκτούν σάρκα και οστά. Ένα πρώτο βήμα, είναι η εναλλακτική πρόταση, υποψηφίου αιρετού, όταν προσεγγίζουν πολίτη, στις περιπτώσεις που ο τελευταίος δεν επιθυμεί να ψηφίσει αυτόν που αρχικά τον προσέγγισε.

Τώρα, το αν θα λειτουργήσει υπέρ των πολιτών ή όχι, μετεκλογικά, αυτού τους είδους το αλισβερίσι και οι συνεργασίες που θα προκύψουν, αυτό είναι ένα ερώτημα που μόνο μέσω της πραγματικότητας θα απαντηθεί. Το σίγουρο

Αν τώρα πάμε να δούμε το πως διαμορφώνεται το σκηνικό των ευρωεκλογών, τα πράγματα γίνονται κάπως πιο ενδιαφέροντα. Εδώ οι ισορροπίες και οι συσχετισμοί έχουν νόημα σε επίπεδο ευρύτερων και πολυεθνικών "ομπρελών". Οι παράγοντες πέρα του ιδεολογικού ή κοινών στόχων που επηρεάζουν τις εξελίξεις έχουν να κάνουν περισσότερο με την δομή, όχι μόνο την ιδεολογική, αλλά και με προσδοκίες εξουσίας.
\
Για όσο υπάρχει η Ε.Ε. αυτές οι προσδοκίες διαμορφώνουν συμμαχίες, λόμπι. κυρίαρχες αντιλήψεις. Αυτή την στιγμή η κύρια πηγή δύναμης είναι στις Βρυξέλλες και όχι στις εθνικές πρωτεύουσες. Εκεί διαμορφώνονται πολιτικές υπό το βάρος, όμως, οικονομικών συμφερόντων. Χρειάζονται φωνές που να αντιστέκονται σε αυτή την πορεία, έστω και σε αυτόν τον οργανισμό που η πολιτική διαμόρφωση γίνεται αρκετές φορές - αν όχι όλες- μακριά από τις πραγματικές επιλογές των πολιτών.

Κάποιοι υποθέτουν ότι αν δεν ψηφίσουν διαμορφώνεται πολιτικό ή κοινωνικό συμβόλαιο που θα ανατρέψει την κατάσταση. Στην ουσία αυτό που συμβαίνει, πρακτικά, είναι ότι αποκτούν περισσότερη δύναμη, οι ψήφοι αυτών που ψηφίζουν. Σκεφτείτε, ότι έχουν να ψηφίσουν τρεις, οι δυο δεν ψηφίζουν. Σε αυτή την περίπτωση ο ένας, αποφασίζει για τους άλλους δυο, τελικά η ψήφος αυτή γίνεται ίση με  τρεις. Ο ένας, κάνει διαφανή την απόφασή του και στην ουσία, ελέγχει τους άλλους.

Αυτό που περιγράφεται, είναι πιο εμφανές στις εθνικές εκλογές. Για κάποιες πολιτικές ομάδες, με συγκεκριμένες ιδεολογικές αρχές και υπόβαθρο, το να μην ψηφίσουν εντάσσεται στο πολιτικό τους πλαίσιο. πχ ο χώρος της αναρχίας. Είναι συνεπής με ότι πιστεύουν. Κάποιοι πολιτικοί χώροι, επίσης έχουν συγκεκριμένο ιδεολογικό υπόβαθρο που επίσης δεν συμμετέχουν στις διαδικασίες της αστικής κοινοβουλευτικές δημοκρατίας.

Επίσης λογικό, αρκετοί ψηφοφόροι να έχουν απογοητευθεί με τις εκλογές. Το πολιτικό κενό που υπάρχει στην Ελλάδα, σε συνδυασμό ότι πολλές πολιτικές αποφάσεις που αφορούν την χώρα δεν παίρνονται εδώ, ακόμα χειρότερα η χώρα συνεχίζει να είναι υπό εποπτεία. Η εθνική κυριαρχία στην ουσία δεν υπάρχει, ενώ η κεντρική πολιτική σκηνή είναι παγιδευμένη σε μια άνευ ουσίας συζήτηση.

Πέρα από τις διαπιστώσεις, η αντίληψη που ενισχύεται είναι αυτή της μη ύπαρξης άλλης επιλογής(There Is Not Alternative -ΤΙΝΑ). Η επικράτηση αυτής της αντίληψης οδηγεί σε ακόμα πιο ανελεύθερες πολιτικές, και κυρίως λειτουργεί ως άλλοθι για τον νεοφιλευθερισμό και  προσάναμμα για την ακροδεξιά. Η δε αποτυχία άλλων χώρων και πολιτικών φορέων,  να δώσουν πειστικές απαντήσεις, να παρουσιάσουν ένα πολιτικό όραμα για το αύριο, χειροτερεύει την κατάσταση.

Με δυο λόγια η αποχή δεν είναι επιλογή που θα κάνει την διαφορά. Διαμαρτυρία ναι. Αλλά αδύναμη. Ίσως μια απάντηση είναι η ψήφιση μικρών πολιτικό φορέων.

Την διαφορά πάντως θα κάνει μόνο η ενεργή και συνεχής συμμετοχή των πολιτών στα κοινά. Όχι απλά το ψηφίζω στις εκλογές, γιατί απλά δεν φτάνει.

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Δημοκρατία και μαγειρική

Του Σταμάτη Στεφανάκου 

Έχει φτάσε μοιραστώ μαζί σας, κάτι που λέω πολύ καιρό σε συναντήσεις με κόσμο, είτε είναι στο χώρο της αριστεράς. είτε στο χώρο της δεξιάς, είτε του κέντρου, είτε εξωκοινοβουλευτική στηρίζει τον όποιο φορέα ή πολιτικό υποκείμενο.

Υπάρχει πρόβλημα.

Αυτό που ονομάζεται ως δημοκρατία σήμερα θυμίζει μαγειρική. Στην μαγειρική μπορείς να χρησιμοποιήσεις ότι υλικά θες αρκεί να ξέρεις πως να παρουσιάσεις το αποτέλεσμα.

Δηλαδή να είναι εμφανίσιμο,γευστικό και κατά κανόνα εύπεπτο.

Αυτό ονομάζουν πολιτική, δημοκρατία, συζήτηση με την κοινωνία.

Αυτό που περιγράφω, όμως είναι το τέλος της Δημοκρατίας και εμφανίζεται ως φαινόμενο ότι η πολίτευμα παρακμάζει. 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ. Έχει βάθος, ουσία και επιλογές, διαφωνίες και όχι σακουλιάσματα.

Και ο  πολιτικός διάλογος δεν εξαντλείται σε αντιπαράθεση ατάκας ή σε φτηνούς λεκτικούς εντυπωσιασμούς.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα μια και καλή και ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας:

- Ελεύθερος διάλογος δεν γίνεται με απειλές, βρισιές ή ταμπέλες. Ούτε μπορεί να είναι μια ελιτίστικη συζήτηση μεταξύ αχλάδου και τύρου. Χρειάζεται να υπάρχει πολιτικός πολιτισμός, τεκμηρίωση, μέθοδος.

- Το πολίτευμα ΔΕΝ έχει σχέση με ιδεολογία. Οι ιδεολογίες που εμφανίζονται εντός της Δημοκρατίας είναι προσωπική επιλογή και αφορούν στο ΠΩΣ αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα,ΤΙ όραμα έχουμε για το αύριο και κυρίως τι εργαλεία ιδεολογικά και όχι μόνο χρησιμοποιούμε για να συγκροτήσουμε προτάσεις ή να πάρουμε θέση ή να συμμετέχουμε στο δημόσιο διάλογο. 

- Πολιτική χωρίς ιδεολογία είναι σαν να λέμε παρθενογέννηση. Συνειδητά ή όχι υπάρχουν επιλογές και καθορίζουν συγκεκριμένο πλαίσιο ή καθορίζονται από αυτό.

- ΔΕΝ υπάρχουν "δύο άκρα". Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στο διάλογο, στις δημοκρατικές διαδικασίες στην ελευθερία του λόγου και των πράξεων και αυτοί που αρνούνται τα παραπάνω.
Οι πρώτοι αναφέρονται στην Δημοκρατία και κυρίως στον Άνθρωπο. Οι δεύτεροι στον φασισμό και στην επιβολή. Το αν δηλώνουν "δεξιοί", "αριστεροί" κολοκύθια με ρίγανη δεν έχει καμία σημασία.

- Οι Δημοκράτες δεν παραλλάσουν δεδομένα για να καλύψουν τρωτά ή να κερδίσουν ακροατήριο. ΔΕΝ ;αλλάζουν την ιστορία όπως τους βολεύει, και κυρίως κρίνουν , συντάσσονται ή αντιστέκονται σε πολιτικές και ΟΧΙ πρόσωπα. Αντίθετα κάθε φασίστας κάνει το ανάποδο, διαστρεβλώνει την ιστορία, αλλάζει γεγονότα, επιτίθεται σε πρόσωπα και προσπαθεί να βάλει τους πολιτικούς αντιπάλους στο ίδιο σακί.

Στην Δημοκρατία ΔΕΝ υπάρχει μαγειρική. Υπάρχει κοιτάω σε βάθος τι πρεσβεύει ο καθένας και δεν συντάσσεται Δημοκράτης και Ανθρωπος με ότι τα αρνείται. Ο Δημοκράτης κάνει διάλογο και ΔΕΝ έχει "σακιά", στηρίζεται στην αλήθεια ακόμα και όταν ΔΕΝ συμφέρει. Δεσμεύεται από τις συλλογικές αποφάσεις και κυρίως έχει κάθε πράξη του συλλογικό πρόσωπο και όχι προσωποκεντρικό Δεν στηρίζει με δυο λόγια "αρχηγούς", "διάνοιες". "σωτήρες" και "ιστορικά πρόσωπα".

Όλοι και όλα κρίνονται βάση πολιτικών και κοινωνικών θέσεων και ΟΧΙ βάση προσωπικών επιλογών.
Η Δημοκρατία είναι το πλέον άγριο, δύσκολο και αχώνευτο πολίτευμα που υπάρχει. Λειτουργεί επαναστατικά,ενοχλητικά και δεν επιδέχεται κανονικότητες γιατί είναι εξελισσόμενο και δυναμικό.

.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Πως η ονομασία ενός κράτους βιάζει την λογική.

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Ας ξεφύγουμε λίγο από το πως σχολιάζεται το ζήτημα, θα δούμε, ένα είδος παραλογισμού
Έχουμε δύο κρατικές οντότητες: το ελληνικό κράτος και το κράτος με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Καθεμία κρατική οντότητα,  έχει διαμορφωμένα σύνορα, πληθυσμό, νομοθεσία και κοινωνία, οικονομία, ιδιαιτερότητες,  ότι δηλαδή συνθέτει -χοντρικά - ένα κράτος σήμερα.

Έχουμε δύο κρατικές οντότητες: το ελληνικό κράτος και το κράτος με πρωτεύουσα τα Σκόπια.

Καθεμία κρατική οντότητα,  έχει διαμορφωμένα σύνορα, πληθυσμό, νομοθεσία και κοινωνία, οικονομία, ιδιαιτερότητες,  ότι δηλαδή συνθέτει -χοντρικά - ένα κράτος σήμερα.

Η διένεξη για το όνομα της κρατικής οντότητας με πρωτεύουσα τα Σκόπια και της Ελλάδος κρατά πάνω κάτω περίπου τριάντα χρόνια.

Συζητήσεις επί συζητήσεων, με λογικά, πατριωτικά, εθνικιστικά, ιστορικά και ότι άλλο στοιχεία προκειμένου να στηρίξουν την ορθότητα της μιας ή της άλλης πλευράς.  Διαδηλώσεις, διπλωματικό παρασκήνιο (έτσι τουλάχιστον καθεμία πλευρά υποστηρίζει στους εκάστοτε πολίτες της), περίοδοι ησυχίας, περίοδοι που το θέμα ανεβαίνει ψηλά στην πολιτική ατζέντα ή από τα ΜΜΕ.

Επί της ουσίας:

- Κανένα από τα δύο κράτη δεν έχει την δύναμη οικονομική, διπλωματική στρατιωτική να επιβάλλει αυτό που ισχυρίζεται η κάθε κυβέρνηση ως "δίκαιο".

- Κανένα από τα δύο κράτη δεν έχει πραγματική εξωτερική πολιτική ή πλαίσιο που να την ορίζει.

- Διαφαίνεται ότι και τα δυο κράτη ανακινούν το θέμα όταν η εκάστοτε κυβέρνηση χρειάζεται κάποιο "εχθρό",  κάτι να οδηγήσει την συζήτηση σε κάποιο θέμα που το θυμικό κυριαρχεί, προκειμένου η κοινή γνώμη να στραφεί άλλου.

- Ο διεθνής παράγοντας αδιαφορεί το πως ονομάζεται ένα κράτος. Τους ενδιαφέρει όμως η συμμετοχή των κρατικών οντοτήτων σε υπερεθνικούς οργανισμούς, και η επέκταση της παγκοσμιοποίησης και φυσικά των οποίων οικονομικών υπεραξιών μπορούν να διασφαλιστούν υπέρ εταιριών ή συνθετών γεωπολιτικών συμφερόντων.

Αυτή είναι η ουσία. Φυσικά κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει κόσμο που θέλει να αντιδράσει. Αλλά το θέμα είναι ότι παραδείγματος χάρη, η διοργάνωση ενός δημοψηφίσματος είτε στην Ελλάδα είτε στην κράτος των Σκοπίων θα φέρει ποιο αποτέλεσμα; Θα έχουμε ας πούμε δυο πλειοψηφίες που θα θέλει η καθεμία  το ακριβώς αντίθετο.  Ή δυο διαδηλώσεις;

Δεν έχει νόημα. Όπως δεν έχει νόημα και ιδεολογικοποίηση των διαφορών, ούτε η ενεργοποίηση του θυμικού των πολιτών των χωρών.

Ο μόνος τρόπος για να κλείσει το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουν και οι δυο πλευρές ότι χρειάζεται ψυχραιμία και κυρίως αμοιβαίο σεβασμό για να επιτευχθεί η συνύπαρξη των δυο κρατών, και όχι συνθήματα άνευ ουσίας

Κατά την γνώμη μου όλα τα άλλα είναι ανόητες φλυαρίες. Είτε από την εθνικιστική πλευρά , είτε από την πατριωτική , είτε από την διεθνιστική ή και την εθνομιδενιστική.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Φυλακή χωρίς σύνορα ; Τρίτο μέρος Ανυπακοή αντί υπακοής

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Αγαπητοί συγκρατούμενοι,


Στα δυο  προηγούμενα άρθρα , (Φυλακή χωρίς κάγκελα; Πρώτο μέρος, Εθνικό Στρατόπεδο Χρέους. , Φυλακή χωρίς κάγκελα; Δεύτερο μέρος, Πικρές αλήθειες.Οι στυλοβάτες ) περιέγραψα  το πως λειτουργεί το Στρατόπεδο του Χρέους και πως το στηρίζουν κρατούμενοι.


Όμως, όπως σε όλες τις φυλακές οι κρατούμενοι ονειρεύονται  την ελευθερία τους. Διαισθάνονται ότι υπάρχει κάτι στο όποιο δεν έχουν αγγίξει. Ζητούμενο, όνειρό, δράμα και όραμα.  

Λύτρωση; Ίσως. 

Η αναζήτηση της Δημοκρατίας. 
.
Έχουν όμως όλοι την ίδια θέση περί Δημοκρατίας; Σημαίνει το ίδιο για όλους;

Η Δημοκρατία δεν είναι ιδεολογία. 

Είναι πολίτευμα.Είναι τρόπος διακυβέρνησης και λήψης αποφάσεων. Βασίζεται στην ισηγορία, στον δημόσιο διάλογο και στον αλληλοσεβασμό, στο δίκαιο, στην απονομή δικαιοσύνης, στην διάκριση εξουσιών, και σε θεσμούς.

Την επικαλούνται όλοι, και υποτίθεται πως όλοι την υπερασπίζονται. 

Δεν σημαίνει εννοιολογικά η Δημοκρατία το ίδιο για όλους. Δυστυχώς υπάρχει σύγχυση που  προκαλείται από το πως διάφοροι ιδεολογικοί χώροι αντιλαμβάνονται την λειτουργία τους, εντός των θεσμών της.


Από την εμφάνιση της Δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα μέχρι και σήμερα κάθε ιδεολογικός χώρος επιδιώκει να πείσει, τους πολίτες ότι το δικό του πρόταγμα είναι η λύση.  

Συνήθως οι διαφορές των ιδεολογικών χώρων καθορίζονται από το πως αντιλαμβάνονται  την διαχείριση του πλούτου, κοινωνικά θέματα, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, δικαιώματα εργαζομένων κλπ. 

Από τους ιδεολογικούς χώρους προκύπτουν άνθρωποι, πολιτικοί φορείς ή ομάδες με κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο. Οι στόχοι τους είναι να πείσουν τους πολίτες ή την πλειοψηφία ότι οι προτάσεις τους είναι αυτές που χρειάζεται να υιοθετηθούν.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τελικά εμπλέκονται σε παιχνίδια εξουσίας. Και εδώ αρχίζει το μεγάλο πρόβλημα, γιατί ο κάθε ιδεολογικός χώρος αντιλαμβάνεται διαφορετικά  το πλαίσιο κανονικότητας και ορθότητας, ως προς το πως δηλαδή θα έπρεπε να λειτουργεί η κοινωνία. 

Προσπαθούν να μετασχηματίσουν, να εξελίξουν την κοινωνία σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα. Άλλα ειδικά οι σύγχρονες κοινωνίες, δεν μετασχηματίζονται, ούτε εξελίσσονται, ούτε αλλάζουνε με κανόνες ή με οδηγίες ή επειδή κάποια μορφή εξουσίας τους το επιβάλλει. Έχουν άλλες δυναμικές, άλλες αρχές, άλλους εξελικτικούς μηχανισμούς, και οι όποιες παρεμβάσεις στις διαδικασίες μετασχηματισμού δεν οφείλονται σε ιδεολογικές επιρροές. Οικονομικά συμφέροντα, στρατιωτικοί και πολιτικοί,σχηματισμοί, συνεπικουρούμενοι από μέσα μαζικής ενημέρωσης, τεχνολογική εξέλιξη,καινούργια επικοινωνιακά εργαλεία, δημιουργούν νέες δυναμικές που καθορίζουν  το τελικό αποτέλεσμα.

Οι ιδεολογίες είναι έναυσμα για την παραγωγή  πολιτικής, αλλά και δικαιολογία για κάποιους πολιτικούς σχηματισμούς ώστε να παρουσιάσουν ένα προσωπείο. Σπανία ένας ιδεολόγος, δομεί την δράση του για να αποκτήσει εξουσία. Αυτό όμως δεν ισχύει για τους κομματικούς μηχανισμούς.

Το αποτέλεσμα είναι ότι αυτά τα παιχνίδια εξουσίας,έχουν γίνει αντιληπτά από τους πολίτες, ειδικά όταν οι κομματικοί φορείς , αλληλοϋποστηρίζονται  ή ακόμα συνεργάζονται προκειμένου να κυβερνήσουν, να εξουσιάσουν.

Ως αποτέλεσμα, απαξιώνεται  συνολικά η ιδεολογία. Η απαξίωση όμως αυτή - παρόλο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμα και δικαιολογήμενη - οδηγεί σε καταστροφικό πολιτικό αδιέξοδο.Η ιδεολογία είναι το οξυγόνο για να υπάρχει πολιτική, και όταν από την τοξική δράση των κομματικών οργανώσεων ή μετατρέπεται σε ιδεοληπτικό παραλήρημα η απαξιώνεται τότε απαξιώνεται στην συνείδηση των πολιτών και απολιτικ θεωρητικά κατασκευάσματα θεωρούνται πολιτικές επιλογές.

Το τελικό αποτέλεσμα διαμορφώνει αδιάφορους ή ηττοπαθείς πολίτες, η συμμετοχή στα κοινά θεωρείται ότι είναι για τους γραφικούς, θεωρίες συνωμοσίας αντικαθιστούν τον ορθό λόγο , παραπληροφόρηση και προπαγάνδα διαστρεβλώνουν την ενημέρωση. 

Αυτό κάνει τους φυλακισμένους ποιο ελεγχόμενους. Πιστεύουν ότι Δημοκρατία είναι να πάει κάποιος να ψηφίσει. Επομένως κάθε πρόθεση για ριζοστικοποιήση για αλλαγή, για εξέλιξη, εξανεμίζεται.

Η πραγματική ανυπακοή, η πραγματική αντίσταση, δεν μπορεί να γεννηθεί με την ανακύκλωση των ίδιων λογικών, νοοτροπιών και σάπιων προκαταλήψεων.

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη: Θέλουμε να αλλάξουμε ριζικά ως λαός; Είμαστε έτοιμοι για μεγάλες τομές; Αν το πιστεύεται το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε εμείς.


Η Δημοκρατία δεν είναι "πάω να ψηφίσω κάθε φορά που με καλούν", ούτε "ψήφισα και τελείωσα" και μετά άραγμα στην ασφάλεια του εικονικού ή πραγματικού καφενείου , σχολιάζοντας και επικρίνοντας τα πάντα.


Η Δημοκρατία είναι το πλέον απαιτητικό  πολίτευμα.  Δεν λειτουργεί με θεωρητικές αναλύσεις. Λειτουργεί με πράξεις. 


Σήμερα η λειτουργία του πολιτεύματος επαφίεται στα κόμματα. Τα κόμματα όμως είναι ολιγαρχικοί μειοψηφικοί σχηματισμοί.


Αυτή η πρακτική είναι προβληματική. Στην ουσία αναφερόμαστε σε ανάθεση, στην βουλή, στην κυβέρνηση, στα στελέχη των κομμάτων για την διακυβέρνηση της χώρας.


Και η συμμετοχή των πολιτών; Πουθενά. Ούτε απαραίτητη ούτε επιθυμητή, Για συμμετοχή ορίζεται μόνο να ψηφίσουν ή να γίνει μέσω κομμάτων.


Οι πρωτοβουλίες πολιτών δεν είναι θεμιτές, ούτε ο άτυπος κοινωνικός έλεγχος. Η εξουσία δεν θέλει να ελέγχεται.


Για τον λόγο αυτό δεν υπάρχουν δικαστήρια ή θεσμοί που θα μπορούσαν οι  πολίτες να καταφύγουν για να ακυρωθεί ένας νόμος ή μια διοικητική πράξη ή να ελεγχθεί η  συνταγματικότητα μιας απόφασης.


Ακόμα και οι ελάχιστες δυνατότητες για παρέμβαση των πολιτών στα κοινά έχουν πλέον  εξανεμισθεί. Οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει για να γίνει πιο "ευέλικτο" το κράτος έχει αλλοιώσει τους θεσμούς


Επομένως ναι, χρειάζεται να στηριχθεί η Δημοκρατία. Χρειάζεται να υπάρχει ελεύθερος διάλογος. Χωρίς ιδεολογίες όμως, δεν υπάρχει παραγωγή πολιτικής, είναι σαν μια λίμνη με στεκάμενη νερά. Στο τέλος σαπίζουν. Αυτό ακριβώς συνεπάγεται η απολιτική προσέγγιση.

Και αυτή η προσέγγιση είναι που πρέπει να πολεμηθεί. Διαφορετικά η φυλακή θα συνεχίσει να παραμένει άτρωτη, και οι φυλακισμένοι θα συνεχίσουν να ατενίζουν τα κάγκελα και τους τοίχους απλά περιμένοντας κάτι να γίνει...
.



Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Φυλακή χωρίς κάγκελα; Δεύτερο μέρος, Πικρές αλήθειες.Οι στυλοβάτες

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα  στο Στρατόπεδο του Χρέους


Αγαπητοί συγκρατούμενοι, 
Στο προηγούμενο άρθρο (Φυλακή χωρίς κάγκελα; Πρώτο μέρος, Εθνικό Στρατόπεδο Χρέους.) σας περιέγραψα το στρατόπεδο. Ώρα να μιλήσουμε και για τους στυλοβάτες τους. Ποιοι πραγματικά το στηρίζουν.

Κύριες και κύριοι αυτοί που το στηρίζουν είναι οι κρατούμενοι. Ναι αυτοί ακριβώς! Που φοράνε τις αόρατες αλυσίδες, ζουν  πίσω από τα εικονικά κάγκελα της φυλακής τους , αυτοί ακριβώς στηρίζουν το ίδρυμα, αυτοί οι φυλακισμένοι. Για την ακρίβεια δεν θα υπήρχε η φυλακή αν οι κρατούμενοι δεν την υποστήριζαν εθελούσια ή ασυνείδητα τόσο πολύ.

Σας φαίνεται παράδοξο; Εξωφρενικό; Είναι δυνατόν να βρίζουν το Στρατόπεδο, να μισούν την Διοίκηση και τους Επόπτες, να τους αποκαλούν αντίστοιχα δεσμώτες και προδότες, να επικαλούνται ανατροπές, επαναστάσεις,εξεγέρσεις, και την ίδια ακριβώς στιγμή να το στηρίζουν καθ ολοκληρία ; 

Ας δούμε λίγο πιο προσεκτικά τι συμβαίνει. Λίγο αν θέλετε, πιο νηφάλια, πιο ψύχραιμα. Οι κρατούμενοι στο Στρατόπεδο του Χρέους έχουν Θεούς, υψηλά ιδανικά και κυρίως πιστεύω που για αυτά ζουν, και σε αυτά υπακούν. 

Θέλουν καταρχάς να ζουν καλά, να έχουν ασφάλεια, να ζουν μέσα σε μια κανονικότητα, νοικοκυρεμένα. Οτιδήποτε και οποιοσδήποτε  διαταράσσει αυτή την πραγματικότητα, αντιτίθεται σε αυτή την επιθυμία , είναι ο εχθρός τους.

Είναι τρελός, είναι επαναστάτης, είναι εγκληματίας (και ας μην έχει πειράξει κουνούπι), τρομοκράτης (και ας μην έχει διαπράξει το παραμικρό), ανεύθυνος, γραφικός, και  ο κομιστής άλλων θέσεων, ιδεών και πρακτικών, πρέπει να χτυπηθεί. Ο ενοχλητικός χλευάζεται, λοιδορείται, απομονώνεται.

Προσθέστε και τον κοινωνικό κανιβαλισμό μεταξύ των συγκρατουμένων,  την ψευδαίσθηση της γνώσης και την άρνηση της λογικής σε συνδυασμό με την παρακμιακή αντίληψη ότι "'όλα είναι σχετικά" έτσι αρχίζει  να συμπληρώνεται ένα παζλ που απεικονίζει νοσηρότητα και ξεπεσμό, πολιτισμικό και δημοκρατικό.

Από την μια απώλεια εμπιστοσύνης σε θεσμούς, διεστραμμένη αντίληψη "ότι κάτι θα γίνει και θα κατέβει στο δρόμο ο λαός", από την άλλη επίκληση των θεσμών, του Συντάγματος και της ανάγκης να αναδιαμορφωθούν, χωρίς όμως να συμμετάσχουν, ΑΝ "δεν ενωθούμε όλοι" και δεν "γίνει με όρους συνολικής συμμετοχής".  Αφήνοντας  την Διοίκηση και τους Επόπτες να συνεχίζουν ακάθεκτοι. Μέσα σε αυτό  το ΑΝ...  εμπεριέχεται η μεγαλύτερη παγίδα δεν υπάρχει.

 Υπό αυτές τις συνθήκες το καινούργιο είναι καταδικασμένο πριν καν γεννηθεί.  Είναι αντιφατικό να θες να αλλάξεις τα πάντα χωρίς να είσαι έτοιμος να χαλάσεις την ησυχία σου και να αλλάξεις πρώτα εσύ.

Θα είμαι ειλικρινής. Δεν υπάρχουν άγιοι,ούτε αμαρτωλοί. Υπάρχουν όμως επιθυμίες, επιλογές και αυταπάτες. Το Στρατόπεδο του Χρέους υπάρχει γιατί ακριβώς ξέρει να χειρίζεται καταστάσεις ,συνθήκες  και να καλλιεργεί έντεχνα τον ατομικισμό, αποκοιμίζοντας συνειδήσεις ή  εξαγοράζοντας άμεσα/έμμεσα οπαδούς.Δεν χρειάζονται  άπειροι μυστικοί αστυνομικοί, ένοπλη βια και στρατός. Ελέγχει τον λαό , την μάζα για αυτούς, με τους πλέον απλούς τρόπους. Του καλλιεργεί επιθυμίες, του δίνει επιλογές ως μονοδιάστατο ερώτημα και του πουλάει αυταπάτες, κυριαρχεί μέσω της φτώχειας, της ηττοπάθειας και της άγνοιας.

Η πλειονότητα καταλήγει να είναι πλήρως ελεγχόμενη, διαποτισμένη από αποχαυνωτικό άπληστο καταναλωτισμό, ευνουχισμένη στην σκέψη και εθισμένη σε ανικανοποίητα συμπλέγματα.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, ούτε ένοχοι και αθώοι. Υπάρχουν εθελούσια ελεγχόμενοι. Για αυτό και δεν υπάρχει ανάγκη για  ορατά, χειροπιαστά κάγκελα και αλυσίδες. Ούτε φοβάται η Διοίκηση του ιδρύματος, ότι θα βρεθεί πραγματικά αντιμέτωπη με κάποια επανάσταση που θα απειλήσει την παντοδυναμία της.  

Τις εξεγέρσεις και τις αντιδράσεις είναι εύκολο να τις ελέγξει με τακτικές τύπου  πετάω κανένα κόκαλο μέχρι να τιςς αφήνει να εκρύγνονται εντός περιορισμένου πλαισίου να ξεφουσκώνουν. Άνθρωποι με πείρα είναι, τέτοια για πρωινό τα έχουν. Μέσα μαζικής ενημέρωσης, περιθωριοποιήση, καλλιέργεια τρομοκρατία για δήθεν σοβαρά περιστατικά  που απειλούν την κοινωνία, υπερμεγένθυση καταστάσεων, ποικιλία εργαλείων για να αισθάνεται κάποιος μικρός, ασήμαντος, αδύνατος, υπήκοος. 

Άλλωστε έχει περάσει βαθιά, μέσα στο μεδούλι του καθενός, ότι θα αναλάβει κάποιος "ικανός" και "ειδικός" και θα  του αναθέσουμε να λύσει τα προβλήματα. Εμείς να είμαστε καλά, να περνάμε καλά, να καταναλώνουμε καλύτερα και να μην το ψάχνουμε και πολύ γιατί είμαστε νοικοκύρηδες και έχουμε υποχρεώσεις. Άλλωστε βρε ψηφίζουμε έχουμε και Δημοκρατία.. Αμ πως, μιλάει ο λαός, έχει στην διάθεση του υπεύθυνες,  εγκεκριμένες  και πάνω από όλα "αξιόπιστες" επιλογές.

Και κάπως έτσι διαβάζουμε ή ακούμε κουβέντες καφενείου για "ένωση του λαού που θα γίνει όταν κατέβουμε όλοι μαζί (στο ενδιάμεσο είναι ακίνητοι άλλα ας μην το κάνουμε θέμα)", "είμαστε η πηγή του πολιτισμού", "που δεν θα ανεχτεί κανένα", που "είμαστε υπερήφανοι  συνεχιστές ηρώων αρχαίων και νεώτερων" και άλλες πολλές φανφάρες, κένου νοήματος συνθήματα, απόπειρες νοηματοδότησης παιδικής αξίας μυθευμάτων και παραισθήσεων μεγαλείου, για να περνάμε ξένοιαστα την ώρα μας, και να επιτρέπουμε ακόμα περισσότερη καταπίεση, ακόμα μεγαλύτερη μείωση της Δημοκρατίας, ακόμα μεγαλύτερο ξεπούλημα ακόμα περισσότερο έλεγχο και βια. 

Και όταν κάτι πάει να ξεφύγει, αναλαμβάνουν αυτόκλητοι και ετερόκλητοι "πατριώτες" που  επιτίθενται για τα ιερά και τα όσια της φυλής με σκοπό να επαναφέρουν την τάξη. Όμορφα;  
Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Μέχρι εκεί μάλλον συμφωνούμε. Αλλά μέχρι εκεί, μετά το χάος.

Και όμως υπάρχουν δυνατότητες. Στο επόμενο θα συζητήσουμε ακριβώς για αυτές



Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Φυλακή χωρίς κάγκελα; Πρώτο μέρος, Εθνικό Στρατόπεδο Χρέους.

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα στους συγκρατούμενους στο Στρατόπεδο του Χρέους.


Έχετε αναλογιστεί τι είναι μια φυλακή; Πως λειτουργεί; Πως διοικείται; Πως ζούνε οι έγκλειστοι; Ας επεκτείνουμε την έννοια μιας φυλακής χωρίς κάγκελα, χωρίς τοίχους. Με τι θα έμοιαζε; Με ένα ανοικτό στρατόπεδο.

Σήμερα θα κάνουμε μαζί ένα ταξίδι μέσα σε αυτή την ιδιότυπη φυλακή. Θα περιγράψω όσο μπορώ πιο αδρά τι συμβαίνει όταν η φυλακή απλώνεται στο μέγεθος ας πούμε μια περιοχής με σαφή γεωγραφικά όρια. Ας πούμε ως παράδειγμα στο μέγεθος του Στρατόπεδο του Χρέους , στο μέγεθος, ας πούμε της Ελλάδος.

Ας ξεκινήσουμε με τον κόσμο που ζει μέσα στο Στρατόπεδο. Θα ξεκινήσω από την κορυφή της τροφικής αλυσίδας πηγαίνοντας προς τον βάση.

Στην κορυφή, βρίσκεται η Διοίκηση. Πολλά προνόμια, χρήμα, σχετική ασφάλεια και εννοείτε και "τυχερά". Το προσωπικό που την απαρτίζει χωρίζεται σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που κινεί τα νήματα.  Αυτό  που φαίνεται προκύπτει από. ψηφοφορίες από τους έγκλειστους και προέρχεται από συγκεκριμένες ολιγαρχικές μειοψηφικές κλίκες, σαφώς εγκεκριμένες από το προσωπικού που δεν φαίνεται. Οι κλίκες αυτές όταν ανεβαίνουν στην Διοίκηση μετά από ψηφοφορία μπορούν να διορίσουν μέλη τους ή φίλα προσκείμενα πρόσωπα σε διάφορες θέσεις ώστε να καλύπτουν χαμηλόβαθμες θέσεις.  Μερικές φορές μερικά μέλη τους γίνονται ο αποδιοπομπαίος τράγος  για κάποιο διάστημα, έτσι για να υπάρχει ψευδαίσθηση δικαιοσύνης και ταπεινότητας.

Το ενδιαφέρον έχει το τμήμα του προσωπικού που κινεί τα νήματα και δεν φαίνεται ή μάλλον ας πούμε ότι επεμβαίνει  χωρίς να αφήνει ίχνη. Το προσωπικό αυτό ορίζει τα οικονομικά και τις σχέσεις μεταξύ των διάφορων φυλακών. Επίσης μεταβάλει τις συνθήκες λειτουργίας της φυλακής όπως και τις σχέσεις μεταξύ Διοίκησης και εγκλείστων. Στην ουσία ασκεί την ουσιαστική διοίκηση τους ιδρύματος. Κάνεις δεν έχει σαφή εικόνα για το πλαίσιο το όποιο καθορίζει την λειτουργία του όπως και τις λεπτομέρειες στην δομή και την ανάπτυξη στρατηγικών. Βαθύ πέπλο καλύπτει κάθε πτυχή του, κάθε κίνηση, κάθε απόφαση. Μύθοι και θεωρίες συνωμοσίας βοηθούν στην σύγχυση για τον πραγματικό τους ρόλο. Σημειώστε το ακόλουθο: ότι οι οικονομικοί πόροι που διαθέτουν τους επιτρέπουν να έχουν ένταξή προσωπικό που έχει την δυνατότητα να αναλύει, σχεδιάζει και να εφαρμόζει πολιτικές με απόλυτη ακρίβεια.

Το επόμενο στάδιο στην τροφική αλυσίδα είναι οι Επόπτες. Το προσωπικό αυτό προέρχεται κατευθείαν από  τους έγκλειστους. Η δουλειά του, ο λόγος ύπαρξης του, είναι να εφαρμόζει τις αποφάσεις της Διοίκησης και να ελέγχει τους έγκλειστους. Έχει κάποια λίγα προνόμια και ίσως και κάποιες οικονομικές απολαβές, σαφέστατα περισσότερη ασφάλεια από τους υπόλοιπους κρατούμενους. Οι Επόπτες δοξάζουν την Διοίκηση, και διαδίδουν με κάθε τρόπο την πίστη τους σε αυτή. Κατά κάποιο τρόπο ακόμα και η ύπαρξη τους , θεωρείται επιβράβευση για τους υπόλοιπους. Είναι μια μικρή ελίτ  εξαιρετικά χρήσιμη γιατί παράγει πολλούς αναλώσιμους και κοστίζει ελάχιστα στην Διοίκηση. Φυσικά η Διοίκηση πάντα μιλάει για αυτούς ότι έχουν συμάντικο κόστος όπως και ότι κάνουν εξαιρετική δουλειά. Αναγνώριση και περιφρόνηση στο ίδιο πακέτο, με την λογική μαστίγιο και καρότο...

Και πάμε στην βάση της τροφικής αλυσίδας. Εδώ έχουμε το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού. Είναι οι έγκλειστοι. Ζουν, υπάρχουν και αναπαράγονται για να στηρίζουν την φυλακή.  Έχουν ελάχιστα δικαιώματα, άπειρες υποχρεώσεις εκ των όποιων οι δυο πλέον σημαντικές είναι να  εργάζονται αλλά κυρίως να καταναλώνουν.  Τα πάντα γίνονται φυσικά για τους έγκλειστους. Οι Επόπτες υπάρχουν για να τους προστατεύουν, ενώ η φιλάνθρωπη Διοίκηση καταβάλει άοκνες προσπάθειες με αυτοθυσία για να κάνει ευτυχισμένους τους κρατούμενους. Βέβαια...

Σκεφτείτε το λίγο. Η Διοίκηση έχει το βάρος να εκπροσωπήσει , καθοδήγηση, χειραγωγήσει, νουθετήσει και κυρίως να ασκήσει την διακυβέρνηση του ιδρύματος. Οι Επόπτες εφαρμόζουν τις αποφάσεις της Διοίκησης και κρατούν την τάξη,  και να καταστέλλουν καθετί που χαλά την ορθότητα και την κανονικοποίηση. Ήρωες.

Από την άλλη πλευρά όμως αφήνουν και ελευθερίες. Πχ οι έγκλειστοι έχουν δικαίωμα να διασκεδάζουν με ότι τους παρέχετε ως θέαμα από την Διοίκηση, να καταναλώνουν, να εκφράζουν την πίστη τους ως υπήκοοι σε αυτή, να  αναπαράγονται, να ψηφίζουν επιλέγοντες από τις καθορισμένες κλίκες, να μπορούν να έχουν ελεγχόμενη πρόσβαση στην παιδεία και την υγεία, και το βασικότερο όλων: Να νιώθουν ευτυχισμένοι. Όλα και όλα. Το κυνήγι της ευτυχίας, του να νιώθεις καλά , να είσαι πάντα νέος , είναι η βάση της απόλυτης θρησκείας που έχει ναούς, ιερείς και πιστούς.

Φυσικά υπάρχουν και επιβραβεύσεις για τους έγκλειστους όταν έχουν συγκεκριμένη συμπεριφορά.Πχ όταν καταδίδουν ή ρουφιανεύουν , όταν  προσκυνούν βαθιά και υπακούν σε κάθε ιερατείο, όταν συμμετέχουν στην διάδοση της δόξας της Διοίκησης και των Εποπτών, όταν - και αυτό είναι βασικό- παράγουν, αναπαράγουν και διαδίδουν θεωρίες συνωμοσίας.

Αν τα παραπάνω σας θυμίζουν κάτι από όσα ζείτε, τότε προετοιμαστείτε γιατί σας έχω το καλύτερο για το τέλος.

Προπαγάνδα. Ναι άλλα όχι όπως στο παρελθόν. Τώρα έχουν μετατραψεί τα πάντα σε επικοινωνία χωρίς βάθος. Όλα και όλοι είναι αναλώσιμοι για ένα και μόνο λόγο. Χρειάζονται να είναι πειστικοί ότι τα πάντα ελέγχονται από την Διοίκηση. Είναι το καλύτερο σύστημα καταστολής μαζί με την φτώχεια. Δεν χρειάζονται στρατοί ή τάνκς. Μόνο καλοστημένες ιστορίες υποταγής στο μοιραίο, ότι τα πάντα θα είναι όπως τα βλέπουμε σήμερα αιώνιος. Νοικοκυρεμένα πράγματα.

Και η αντίσταση; η πολιτική ανυπακοή;

Ε μην περιμένετε να σας τα πω όλα σήμερα. Τα πάντα είναι θέμα οργάνωσης και όχι τυχαιότητας. Έπεται συνέχεια...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Πολίτικη συνέπεια VS Πολιτική ορθότητα.

Διάβασα ένα άρθρο σήμερα που με προβλημάτισε. Γραμμένο από φίλη, κινηματική, Ελληνίδα της διασποράς. Χρησιμοποίησε τον όρο "πολιτική ορθότητα" για την τήρηση των αποφάσεων, στόχων κλπ.

Εκεί έκανα στοπ. 

"Πολιτική ορθότητα" υπάρχει σε κόμμα, σε "κλειστό σύστημα ιδεολογικών θέσεων", πολιτική κίνηση, ίσως και σε μέτωπο.

ΔΕΝ υπάρχει στο κίνημα..

Το κίνημα ως άνθρωποι- προσωπικότητες ή ως πρωτοβουλίες σύνολο δηλαδή προσωπικοτήτων ή ως κινήσεις ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί την αρχή της πολιτικής συνέπειας, ως μονάδες ή ως συλλογικές αποφάσεις.Καμία όμως σχέση η πολιτική ορθότητα με την πολιτική συνέπεια.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ανάπτυξη:Ένα παραμυθάκι που πωλείται συνεχώς και θα πωλείται και ... προσεχώς

Του Σταμάτη Στεφανάκου

Χαιρετίσματα από το στρατόπεδο.

Πολύς ο λόγος περί ανάπτυξης  της οικονομίας, στην αποικία του χρέους. Οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι, αναλυτές, κυβερνητικοί, αντιπολίτευση και συμπολίτευση, θεσμοί, τραπεζίτες και λοιποί έγκυροι και γνωστοί σε πάνελ τηλεοπτικά και όχι μόνο, διαφημίζουν ο καθένας από την πλευρά του, την δική "αξιόπιστη" πρόταση περί αναπτύξεως της οικονομίας.

Τι μας λένε: ότι επενδυτές θα έρθουν, διακρατικές συμφωνίες έχουν υπογραφεί ή θα υπογραφούν, δουλείες θα ανοίξουν, το ΑΕΠ θα μεγαλώσει, επιχειρήσεις καινούργιες θα ξεκινήσουν και άλλα πολλά και όμορφα.

Μας δίνουν μια εικόνα σχεδόν ειδυλλιακή.η κρίση θα περάσει, και όλα θα στρώσουν. Ο λόγος τους είναι πλούσιος, ενισχυμένος με υποσχέσεις οικονομικής ευρωστίας, θαύματα, διαγράμματα και μαγικούς αριθμούς.Μεγαλεία οικονομικών παραδείσων που έχουν ένα αέναο happy end...

Τι ΔΕΝ μας λένε:

Πρώτον, ότι η μικρομεσαία και οικογενειακή επιχείρηση και  ο ελεύθερος επαγγελματίας, είναι μια ενόχληση που πρέπει να βγει από την εξίσωση, γιατί περιττεύει.

Δεύτερον, ανοίγουν διάπλατα την πόρτα σε κάθε μεγάλο εθνικό ή πολυεθνικό μαγαζί με στόχο να μεγαλώσει και άλλο το μερίδιο στην αγορά χωρίς να υπολογίζουν πόσες επιχειρήσεις θα κλείσουν , πόσοι νέοι άνεργοι θα προστεθούν στις λίστες του ΟΑΕΔ.

Τρίτον επανασχεδιάζουν  και ανακατατάσουν βιαίως την δομή της ελληνικής οικονομίας, χωρίς να έχει προηγηθεί ενδιάμεσο μεταβατικό στάδιο..

Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά, ούτε είμαστε η μόνη χώρα στην όποια τέτοιου είδους πρακτικές εφαρμόζονται. Σε άλλα κράτη, αυτού του είδους η ανακατάταξη έχει συμβεί ήδη. Δεν υπάρχουν ούτε μικρές επιχειρήσεις, ούτε ελεύθεροι επαγγελματίες ή ανυπάρχουν είναι η εξαίρεση.

Προτού εισέλθουμε στην λογική αν κάτι τέτοιο είναι θεμιτό ή όχι, αν έχουμε ερωτηθεί ως κοινωνία ότι το θέλουμε, θα ήταν καλό να αναρωτηθούμε ποιος/οι θα είναι ο/οι κερδισμένος/οι.

Φόροι, εισφορές,μείωση καταναλωτικής δύναμης του πληθυσμού, αύξηση της ανεργίας, θεσμικά αδιέξοδα, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, μείωση στην πρόσβαση σε κοινωνικές παροχές όπως υγεία, παιδεία, υπερχρεωμένοι πολίτες στο κράτος, σε τράπεζες  κλπ,

Εκποίησή της δημόσιας περιουσίας με το πρόσχημα της δήθεν αξιοποίησης , μείωση του δημόσιου για να... ανοίξει η αγορά και άλλα παρόμοια. Απλά θέλουν εκτός από τον ιδιωτικό τομέα να βάλουν χέρι και στα έτοιμα ακίνητα και υποδομές  που ανήκει στον λαό. Τόσο απλά. Δικαίως θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει με την ανάπτυξη η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Δεν θέλουν να επενδύσουν, να ρισκάρουν, να αντιμετωπίσουν απώλειες. Επομένως μέσω του χρέους εξοντώνουν κάθε άμυνα, καταργώντας κάθε ρύθμιση, κάθε προστατευτικό πλαίσιο, παραδίδοντας στα χέρια τους κάθε περιουσιακό στοιχείο, είτε δημόσιο,είτε ιδιωτικό.

 Η διαδικασία έχει όνομα. Λέγεται "απελευθέρωση αγοράς". Το αν κατά την διαδικασία έχουμε φτάσει να έχουμε πεντακόσιες χιλιάδες μετανάστες, πάνω από ενάμιση εκατομμυριο άνεργους, το 60% του γενικού πληθυσμού στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας, αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων,  κάτι χιλιάδες αυτοκτονίες, ε τι να κάνουμε; Η ανάπτυξη έχει τίμημα.

Το γελοίο φίλε συμπολίτη, είναι ότι δεν κρύβουν τίποτα. Δεν υπάρχουν μυστικά. Μέσω των ΜΜΕ, ανακοινώνουν τους στόχους τους. Σε ειρωνεύονται ανοικτά μιλώντας για τις  θυσίες σου. Σου λένε το "όλοι μαζί τα φάγαμε¨, σε αποκαλούν τεμπέλη, ανίκανο, οπισθοδρομικό.  Ευθέως σου λένε ότι είσαι βάρος ως άνεργος, ως νέος, ως συνταξιούχος. Κοστίζεις. Το έχεις προσέξει; Μιλάνε για το πόσο κοστίζεις, όχι τι αξίζεις....

Ακόμα χειρότερα γίνεται;

Γίνεται. Ευθέως σου λένε πλέον πόσες δεκαετίες θα υπάρχει ανεργία. Ευθέως σου λένε για περικοπές. Ευθέως σου λένε και για άλλα μνημόνια, απαραίτητες θυσίες που θα σου αναγνωριστούν (μετά θάνατον ή όχι δεν διευκρινίζεται) , μεταρρυθμίσεις και άλλα πολλά και όμορφα, με πατριωτικό ή ιδεολογικό προφίλ.

Σου πουλάνε την ανάγκη να γίνεις και εσύ αλληλέγγυος  να σωθούν οι τράπεζες, το κράτος, η  θέση μας στην Ευρώπη (Ε.Ε.), έχουμε ευθύνες απέναντι στους εταίρους μας και άλλα πολλά... Το ότι χάνεις την δουλειά σου, το σπίτι σου, το δικαίωμα σου να ζεις αξιοπρεπώς, ε  τι είναι όλες αυτές οι μικρές θυσίες μπροστά στην μεγάλη εικόνας; Σου ακούγεται καλό;

Υπάρχει η ψευδαίσθηση φίλε συμπολίτη, ότι κάποιοι θα γλυτώσουν από την κρεατομηχανή. Ίσως το πιστεύεις και εσύ. Αν κάτσεις φρόνιμα, αν δεν μιλάς πολύ, αν κοιτάς την δουλίτσα σου, αν είσαι υπάκουος υπήκοος (παρεμπιπτόντως είδες πόσο κοντά είναι το υπάκουος με το υπήκοος;)  Ακόμα χειρότερα την υποστηρίζεις, με το σκεπτικό είτε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή είτε ακόμα χειρότερα γιατί στην παρουσιάζουν "σοβαρή" άνθρωποι με στοιχεία ή ότι ιδεολογικά, κομματικά ότι θες είναι σωστό.

Για να δούμε όμως που καταλήγει αυτό. Η συζήτηση μεταξύ κομματικών φορέων είναι στην ουσία χωρισμένη σε δυο άξονες

- Α Άξονας
Διαχείριση των μνημονίων και ποιος μπορεί να τα εφαρμόσει καλύτερα. Τίποτα άλλο.

-Β Άξονας
Διαχείριση της φτώχειας και επιδοματικές πολιτικές.

Κανένα από τα κόμματα δεν έχει ολοκληρωμένη πρόταση δική του οικονομικής διακυβέρνησης. Ότι πουν οι "Θεσμοί', η Τρόικα, οι δανειστές. Κανένας πολιτικός φορέας δεν έχει τεκμηριωμένη θέση γύρω από την οικονομία και την ανάπτυξη.  Στην καλύτερη έχουν γενικές κατεύθυνσης προσέχοντας μην θίξουν ιερές αγελάδες.

Δεν έχει καμία σημασία.  Δεν είναι μια ιδεολογική τοποθέτηση ή η πολιτική ανάλυση ενός πολιτικού χώρου ή ενός πολιτικού αντικείμενου.

Δεν είναι θέμα ποιος ή ποιοι έχουν δίκιο. Η ανάπτυξη που πουλάνε μυρίζει αποκλεισμό και ασυδοσία. Ζέχνει κερδοσκοπία, πλουτισμό για πολύ λίγους και απληστία.

Ανάπτυξη για όλους ή για λίγους; Ένα απλό παράδειγμα

Θα σου δώσω ένα ακόμα παράδειγμα απλό για να καταλάβεις πρακτικά φίλε συμπολίτη γιατί σε/μας δουλεύουν, ή στην καλύτερη είναι εντελώς ανορθολογικό ότι στηρίζουν.

Λένε για ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής. Σοβαρά;  Για να το δούμε:

Η γεωργία χρειάζεται :

- Γη                                   (Όπου πολλά χωράφια είναι ήδη υποθηκευμένα...)
- Νερό                               (Πάνε στο πουλήσουν, το έχεις καταλάβει...)
- Σπόρους                         (Κατά κανόνα εισαγόμενοι και ελεγχόμενοι) 
- Λιπάσματα                     (Εισαγόμενα πωλουνται με τους σπόρους...)
- Φυτοφάρμακα               (Εισαγόμενα...)
- Τρακτέρ, μηχανήματα  (Εισαγόμενα...)
- Εξτρά εξοπλισμός          (Πρώτες ύλες σίγουρα εισαγόμενες και μεγάλο μερίδιο των τελικών
                                             προϊόντων επίσης εισαγόμενο...)

Άρα τα μόνο που έχεις είναι ήλιο, αέρα, γη (;) και νερό (;)  και φυσικά την εργασία του γεωργού.

Στην πράξη η γεωργική παραγωγή είναι ελεγχόμενη  και εξαρτώμενη από εισαγωγές. Η έννοια λοιπόν της ανεξάρτητης παραγωγής πάει περίπατο!

Χρειάζεται να σου εξηγήσω φίλε συμπολίτη και συγκρατούμενε στο παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους ότι δεν θα έχεις πότε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, βάση του παραπάνω μοντέλου παραγωγής;

Ότι θα έχεις αυξημένα κόστη και αυτά πριν καν μιλήσουμε για φόρους, εισφορές, εκτάκτους φόρους και άλλα πολλά;

Ότι το κόστος εργασίας είναι ήδη  το μικρότερο κόστος από την στιγμή που εισάγεις τα πάντα;

Αυτό που βλέπεις είναι ένα απλό παράδειγμα σε σχέση με το τι γίνεται στην πράξη. Θα μπορούσα να σου παραθέσω σε όλους τους τομείς της παραγωγής ότι γίνεται σχεδόν το ίδιο με εξαίρεση ότι απαιτεί καθαρά πνευματική εργασία. Πχ ένας συγγραφέας και ο κώδικας που γράφει ένας προγραμματιστής.

Το ερώτημα είναι επομένως πως, πότε και με ποιο τρόπο αλλάζει αυτό.

Ο λάθος  τρόπος: Με μεγάλα λόγια και δανεικές λύσεις και οράματα.

Ο σωστός τρόπος: Με μικρά βήματα και κόπο.

Για λόγους απλούστευσης θα ξαναπάρω το ίδιο παράδειγμα με την αγροτική παραγωγή, αλλά με την διαφορά ότι θα αλλάξουμε κάποιους συντελεστές:


- Γη                                   (Απελευθερώνεις τον γεωργό από τις τράπεζες)
- Νερό                               (Παρέχεις νερό με νέους μεθόδους ύδρευσης και εξοικονόμησης)
- Σπόρους                         (Ξεχνάς την εισαγωγή, αυτονομηση της χώρας και του παραγωγού από
                                            τις  πολυεθνικές )

- Λιπάσματα                     (Ανοίγεις τις δυνατότητες για βιοτεχνικές μονάδες πχ
                                           
κομποστοποίησης και ανακύκλωσης φυτικής ύλης )
- Φυτοφάρμακα               (Καταργείς ότι χρησιμοποιεί πατέντα ή εφαρμόζεις εναλλακτικά μέσα 
                                            πχ περίπτωση πασχαλίτσα - μελίγκρα )
- Τρακτέρ, μηχανήματα  (Ενισχύεις στον βαθμό του δυνατού την τοπική βιομηχανία )
- Εξτρά εξοπλισμός          (Ενισχύεις την ίδρυση μικρών βιοτεχνικών μονάδων με την χρήση
                                          υλικών από ανακύκλωση και ελαχιστοποιείς την χρήση πρώτων υλών 
)

Τα παραπάνω δεν είναι δικές μου σκέψεις. Δεν έχω ούτε κατά προσέγγιση γνώσεις να εξειδικεύσω σε κάθε ένα τομέα. Άλλωστε η κάθε μια εναλλακτική από όσες περιγράφω θέλει ειδικούς, επιστήμονες, τεχνικό προσωπικό και  επαγγελματίες από πάρα πολλούς διαφορετικούς χώρους, ειδικότητες  που εύκολα δεν σκέφτεται κάποιος ότι χρειάζεται και που έχουν σχέση έμμεσα ή άμεσα με την αγροτική παραγωγή.

 Είναι αποτέλεσμα ψαξίματος και συζητήσεων με ειδικούς σε διαφορετικούς χώρους, μια αναζήτηση που κράτησε περίπου ένα χρόνο και είναι εντελώς ενδεικτικά τι μπορεί να εξεταστεί αν πάψεις να σκέφτεσαι μέσα στην λογική που μας έχουν διδάξει.

Φυσικά υπάρχουν και άλλες τεχνικές πχ της περμακουλτούρας άλλα δεν είναι ούτε η ειδικότητα ούτε ο σκοπός μου.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν κάθε φορά που κάποιος μας μιλάει για ανάπτυξη, ο καθένας στον τομέα του τι στην ουσία προτείνει. Πόσο στέκει; Πόσο τεκμηριωμένο είναι αυτό που περιγράφει;

Μυαλό έχουμε όλοι μας. Ελευθερία στην σκέψη; Στην φαντασία; Αντίληψη και επεξεργασία βάση δεδομένων;

Σαν επίλογος 

Υπάρχουν διάφοροι φορείς, άνθρωποι, πολιτικοί χώροι που θα σας προτείνουν διάφορα ιδεατά μοντέλα. Θεωρίες. Θα ήταν λάθος να τους γενικευμένα να τους κατακρίνει κάποιος.

Αλλά κάθε θεωρία χρειάζεται να δοκιμάζεται και στην πράξη. Κάθε θεωρία χρειάζεται να έχει λογικό υπόβαθρο , να προτείνει μεθοδολογία, να μπορεί να γίνει κατανοητή από τον κόσμο. 

Άλλωστε πάνω στο αμόνι της πραγματικότητας κρίνονται τα πάντα.


Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Οι κυρίαρχοι.

Καλημέρα από το στρατόπεδο του χρέους.

Υπάρχουν  - και πολλές φορές αντικρουώμενες- απόψεις και θέσεις για το αν υπάρχει ένας άνθρωπος ή ομάδες ανθρώπων που εξουσιάζουν τον πλανήτη.

Κατά καιρούς έχουν προταθεί, μεγαλοτραπεζίτες, κεφαλαιούχοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, θρησκευτικοί ηγέτες, θρησκείες, αιρέσεις, μυστικές οργανώσεις ακόμα και ... εξωγήινοι. Ο καθένας, όλοι αυτοί μαζί, ή ένας συνδυασμός από συγκρουόμενες  ή συνεργαζόμενες φατρίες υποτίθεται ότι ελέγχουν  κυβερνήσεις, χώρες, την οικονομία, την εκπαίδευση,τον πολιτισμό, με δυο λόγια έμμεσα ή άμεσα τις κοινωνίες και των σύνολο των ανθρώπων.

Στο ίδιο σκεπτικό, έχουν αντιπροσώπους περισσότερο ή λιγότερο φανερούς,ανθρώπους ή οργανισμούς που επεξεργάζονται και υλοποιούν εξαιρετικά πολύπλοκα σχέδια με χρονικούς ορίζοντες πολύ πέρα του βιολογικού κύκλου του ανθρώπου με χρονικό εύρος αιώνων.  Στην ίδια λογική εμπεριέχονται αποκαλυπτικά ή μετά-αποκαλυπτικά σύμβολα, ιστορίες  και δοξασίες που σκεπάζουν με την αίγλη του μυστικισμού,  πανίσχυρους μηχανισμούς που απεργάζονται τον έλεγχο της ανθρωπότητας.

Και κάπως έτσι θεωρείτε ότι κάθε κυβέρνηση , οικονομικό συμφέρον, πόλεμος, οικονομική καταστροφή, περιβαλλοντική καταστροφή ακόμα και η φτώχεια και οι επιδημίες είναι αποτέλεσμα μακρόπνοων, πολύπλοκων και εξαιρετικά νοσηρών σχεδιασμών.

Ονόματα  των σκοτεινών αυτών δυνάμεων -πέρα των προσώπων- πολλά. Νέα τάξη πραγμάτων, Παγκοσμιοποίηση, Πρωτόκολλα της Σιών, Μασονία είναι μόνο μερικά από αυτά που χρησιμοποιούνται, και αυτό γιατί  υπάρχουν οργανώσεις, ρεύματα ακόμα και κινήματα που   έχουν ονομασθεί ή νοηματοδοτήσει δράσεις ή τα  έχουν χρησιμοποιήσει όρους ή ως ορισμούς των ενεργειών τους.

Κατά έτσι καλείται  ο άνθρωπος, πολίτης αυτού του κόσμου από πρόσωπα και οργανώσεις που αντιτίθεται στις σκοτεινές επιδιώξεις των επίδοξων "κυρίαρχων", να αντισταθεί και να συγκρουσθεί μαζί τους.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Κανένας δεν έχει αποδείξεις αδιαμφισβήτητες,  ότι οι σκοτεινές αυτές οργανώσεις υπάρχουν ή έχουν το εύρος της εξουσίας που υποτίθεται πως διαθέτουν. Η δράση τους, όπως και οι  σχεδιασμοί τους "ανακαλύπτονται και αποκαλύπτονται" μέσα από συσχετισμούς και συναρτήσεις "γεγονότων" που δοκιμάζουν ως διαδικασίες τα όρια της λογικής. Στην ουσία δεν υπάρχει αυτήκοη μαρτυρία, άλλα φήμες και δημοσιεύματα που δεν τεκμηριώνονται.

Το κακό όμως που κάνει όλη αυτή η παραφιλολογία είναι ότι δημιουργεί ένα είδος απάθειας σε ένα τμήμα του πληθυσμού και σύγχυση. Ο τρόπος που αυτές οι ιστορίες, παράγονται, αναπαράγονται και διαδίδονται στην ουσία θέτουν ότι ο άνθρωπος, ο πολίτης εν προκειμένω είναι αδύναμος, ανίσχυρος και ότι το παρόν και το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο. Αυτή η αντίληψη έχει καταστροφικές επιπτώσεις για τους ανθρώπους που πιστεύουν στην ύπαρξη αυτών των "κυρίαρχων μυστικιστικών οργανώσεων και των δυνάμεων". Αποπροσανατολίζουν και τελικά αδρανοποιούν, επιτυγχάνοντας  ότι καλύτερο για το τους πραγματικούς κυρίαρχους του  παγκόσμιο στρατόπεδο του χρέους.

Η πραγματικότητα καλώς ή κακώς είναι άλλη. Υπάρχει ένας  ασφυκτικός κλοιός χρέους γύρω από τον πλανήτη, μια διαδικασία παγκοσμιοποίησης και ισοπέδωσης εθνοτήτων, διαφορετικότητας στην  κουλτούρα και πολιτιστικών στοιχείων,μια μεθοδευμένη απαξίωση της ουσίας της Δημοκρατίας.

Ο έλεγχος που ασκείται από το διεθνές σύστημα , της φεουδαρχίας του χρέους περιλαμβάνει τρία στάδια , σαφώς προσδιορισμένα και οροθετημένα:

* Θεσμικά αδιέξοδα με την αφαίρεση από τους πολίτες των δυνατοτήτων παρέμβασης στα κοινά μέσω νόμων, κυβερνητικών διαταγμάτων και διεθνών - υπερεθνικων  οργανισμών και συμφωνιών.

* Παραπληροφόρηση, διασπορά ψευδών ή κατασκευασμένων ειδήσεων, δημιουργία  χαοτικής ενημέρωσης, σύγχυσης, κοινωνικού αυτοματισμού και προπαγάνδα κοινωνικών και καταναλωτικών προτύπων που είναι απρόσιτα στο μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού.

* Καταστολή κοινωνικών αντιδράσεων μέσω της φτώχειας, της ανεργίας, αύξηση των επιδοματικών πολίτικων πρόνοιας για όσους "περισσεύουν εργασιακά" και περιθωριοποιούνται.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι όλα αυτά είναι ελεγχόμενα από ένα κατευθυντήριο, μια επιτροπή μια ομάδα ή ένα σύστημα κεντρικής "μυστικής" διακυβέρνησης. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι δεν χρειάζεται. Τόσο απλά.

Φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι . Οι "κυρίαρχοι" δεν είναι ένα πρόσωπο, μια ομάδα , μια ιδεολογία ή μια μυστική οργάνωση. Δεν έχουν πρόσωπο γιατί δεν είναι ένας. Δεν έχουν οντότητα γιατί απλά δεν την χρειάζονται. Είτε πρόσωπα, είτε οργανισμοί, όταν εμφανίζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή σε δημοσιεύματα είναι απλά πρόσωπα της δημοσιότητας. Υπεύθυνοι ως μέλη στο διεθνές σύστημα άλλα όχι όμως οι μονοί που έχουν ευθύνη σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό από όσους δεν φαίνονται.

Στην πραγματικότητα οι "κυρίαρχοι"  είναι συμμέτοχοι μιας υπέρ-τάξης με συγκρουόμενα συμφέροντα ή προσωρινές συμμαχίες με κέντρο το χρήμα και την εξουσία. Στην προσπάθεια τους αυτό το τεράστιο διεθνές οικονομικό κατεστημένο να κυριαρχήσει, να αποκτήσει παραπάνω κέρδη και δύναμη, έχει υιοθετήσει και εφαρμόζει τακτικές σχεδιασμένες για να δίνουν περισσότερα έλεγχο όπως σαν αυτές που αναφέρονται προηγουμένως.

Δεν έχουν όμως σαν στόχο την απόλυτη πολιτική ή εξουσία  ή την καταστροφή της ανθρωπότητας. Απλά καθοδηγούνται από την απληστία για περισσότερο χρήμα. Οικονομικά συμφέροντα. Δεν υπάρχει τίποτα το μυστικιστικό.

Δεν έχουμε να κάνουμε με υπερανθρώπους. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους θνητούς όπως εμείς. και μπορούμε να αντισταθούμε, αρκεί να συγκεντρωθούμε σε πραγματικά στοιχεία και γεγονότα. Χρειάζεται μια διεθνή προσπάθεια για να ανακτήσουμε την δημοκρατία και δεν βοηθά να κυνηγάμε... φαντάσματα...

Σταμάτης Στεφανάκος