Παραμύθια της Χαλιμάς (ΙΙ): Ανεξαρτησία και ελευθέρια υπό καθεστώς μνημονίων.

Γίνονται συζητήσεις περί της ελευθέριας και της ανεξαρτησίας της Ελλάδος, υπό το καθεστώς των μνημονίων. Πολλά ακούγονται και πολλά γράφονται, και υπάρχει έντονος προβληματισμός σχετικά με το αν έχουμε παραχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα σε τρίτους.

Παραμύθια της Χαλιμάς (Ι): Ευρώ ή Δραχμή;

Κάθε μέρα μας βομβαρδίζουν με ένα ερώτημα που δεν έχει κανένα νόημα. Και είναι ανούσιο, γιατί το πρόβλημα δεν είναι  τι νόμισμα θα έχουμε, αλλά με το πώς θα ζούμε.

Ανεργία: Μήπως η λύση είναι στα χέρια μας;

Το ερέθισμα για την σημερινή ανάρτηση, μου την έδωσαν φίλοι και γνωστοί. Ψάχνουμε όλοι μαζί να σκεφτούμε πως θα βρούμε λύσεις στα προβλήματα μας, καθώς δεν βλέπουμε άλλο ρεαλιστικό τρόπο για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε.

Υπάρχει ελπίδα;

Είναι μια ερώτηση που μας απασχολεί,  όχι μόνο ενδόμυχα αλλά  και στις συζητήσεις μας. Δεν είμαστε όμως σίγουροι για την απάντηση.

Γιατί το ελληνικό χρέος είναι τόσο επικίνδυνα τοξικό για την παγκόσμια οικονομία;

Ίσως για κάποιους να αποτέλεσε έκπληξη η δήλωση του προέδρου των Η.Π.Α. , σχετικά με την Ελλάδα, όπως και το γεγονός ότι η G8 ασχολήθηκε με μια τόσο μικρή οικονομία, αλλά για όποιον έχει παρακολουθήσει προσεκτικά, πως εξελίσσεται η οικονομική κρίση από το 2008, ήταν αναμενόμενο.

Αφού όλοι κάνουν προτάσεις για την οικονομία να κάνω μια και εγώ…

Σκεφτόμουν σήμερα το πρωί τι έχουμε ακούσει από όλα τα κόμματα για την ελληνική οικονομία. Όλες τις προτάσεις, και αναρωτιόμουν αν όλα αυτά μπορούν να λειτουργήσουν.

Εκλογές ξανά. Και τώρα τι ψηφίζουμε ;

Όπως όλοι ήδη ξέρουμε, μετά την χτεσινή αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης από τα κόμματα που συμμετείχαν στις εκλογές της 6^ης Μαΐου, οδηγούμαστε σε νέες εκλογές. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πάλι τι επιλέγουμε.

Οικουμενική κυβέρνηση ή απλά πώς να καλύψουμε εγκλήματα;

Παρακολουθούμε όλες αυτές τις μέρες ένα παραλογισμό άνευ προηγουμένου. Υποτίθεται ότι οι «υπεύθυνες»(;)  πολιτικές δυνάμεις του τόπου ,προσπαθούν να φτιάξουν μια οικουμενική κυβέρνηση, για να κυβερνηθεί η χώρα, για  το  «κάλο του τόπου, των πολιτών και της κοινωνίας».

Ποιοι και γιατί τρέμουν την απειλή που λέγεται Ελλάδα;

Απειλές , επί απειλών ακούγονται για την χώρα μας. Εδώ και δυο χρόνια , χρόνια ακούμε απειλές, ειρωνείες και κοροϊδίες. Δεν ακούγονται από πολίτες, αλλά από  «υπεύθυνούς πολιτικούς», και «αρμόδιους φορείς».

Γεμίσαμε ΑΘΛΙΟΥΣ ανεύθυνους-υπεύθυνους… ΑΡΚΕΤΑ.

Τα τελευταία 24ωρα παρακολουθούμε ένα «παιχνίδι» μεταξύ τεσσάρων ανθρώπων που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται τις τύχες μας. Οι «κύριοι» αυτοί παίζουν θέατρο, και είναι και κάκιστοι ηθοποιοί.

Τι γίνεται διεθνώς; Μια άλλη ερμηνεία.

Στο σημερινό κείμενο θα δώσω μια δική μου ερμηνεία για ότι ζούμε.

Για να δούμε τι βλέπουμε:

1.Μια συζήτηση μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας για το μέλλον της Ευρώπης χωρίς τα κακά παιδιά δηλαδή εμάς. Μόνο που μαζί με εμάς, μάλλον δεν έχουν ρωτήσει και τους ψηφοφόρους τους.

2. Τις υποτίθεται «ανώνυμες» αγορές να κάνουν μαζικές επιθέσεις.

3. Τους κατέχουν χρήμα είτε δικά τους , είτε διαχειρίζονται άλλων κεφάλαιο, να έχουν στα παλαιότατα των υποδημάτων τους την όλη συζήτηση εντός ΕΕ.

4. Τα χρηματιστήρια , να βουλιάζουν με ταχύτατους ρυθμούς. Ούτε τιτανικός να ήταν…

5.Τους πολίτες να λένε , «όχι άλλο λιτότητα ευχαριστώ»

6. Τους οικονομολόγους να μην συμφωνούν.

7. Όλους να διαμαρτύρονται.

Η δική μου ερμηνεία;

¨Η μας δουλεύουν κανονικά, γιατί απλά δεν μπορούν να το διαχειριστούν, ή είναι εντελώς άχρηστοι ή κάτι άλλο συμβαίνει.

Πλέον τείνω προς το τελευταίο.

Και ποιο συγκεκριμένα: Η όλη βιομηχανική παραγωγή σε παγκόσμιο επίπεδο έχει περάσει στην Ανατολή, η όποια με την σειρά της θέλει και δεν έχει ακόμα , και πολιτικό έλεγχο στην παγκόσμια σκακιέρα.

Αυτό δημιουργεί ανισορροπία πολιτική. Αν προσθέσετε ότι και το χρήμα στην ουσία είναι άυλο και δεν παράγεται μέσω παραγωγικής διαδικασίας που καταλήγουμε;

Σε προβλήματα.

Τι θα γίνει;

Αν συνεχιστεί η λογική και άλλη λιτότητα , αυτό θα είναι καταστροφή. Το παγκόσμιο σύστημα θα έχει να αντιμετωπίσει μαζικές εξεργέσεις, η οποίες θα είναι αστικές και όχι ταξικές.

Η λύση:

Αναδιανομή της παραγωγικής διαδικασίας με κύρια έμφαση στις κατά τόπους παραγωγές. Δεν θα παράγεται βέβαια τόσο κέρδος, για τις πολυεθνικές, αλλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Ειδάλλως , η κατάσταση σε βάθος χρόνου θα γίνει ανεξέλεγκτη.

Σταμάτης Στεφανάκος